Andre Gide’in Pastoral Senfoni’si incecik ama içi insanın içine çöken bir kitap oldu benim için. Okurken sürekli bir huzursuzluk eşlik etti bana; sanki bir şeylerin yanlış olduğunu bile bile sayfaları çevirdim.
Bir papazın “iyilik” adına yaptığı şeylerin aslında ne kadar bencilce olabileceğini görmek çok çarpıcıydı. Kendini inançla, merhametle, doğru olduğuna inandığı düşüncelerle temize çıkaran bir adam… Ama satır aralarında o kadar güçlü bir vicdan sorgulaması var ki. Gerçekten yardım mı ediyor, yoksa kendi duygularını mı kutsallaştırıyor? İşte bu soru kitap boyunca beni bırakmadı.
En çok da masumiyet temasına takıldım. Kör bir genç kızın dünyayı tanıma biçimiyle, ona dünyayı anlatan kişinin niyeti arasındaki o gerilim çok etkileyiciydi. Gide burada inancı, ahlakı ve insanın kendine karşı dürüst olup olamayacağını çok sade ama sert bir şekilde sorguluyor.
Kısa bir kitap ama bitirdiğimde uzun uzun düşündürdü. Okuması akıcı, dili ağır değil ama verdiği rahatsızlık hafif değil. Ben sevdim; özellikle insanın kendini kandırma biçimlerini okumayı sevenler için çok çarpıcı bir eser.
·
106 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.