Ölüm Bir varmış bir yokmuş
"Dünya denilen bu devasa kütüphanede, hepimiz kendi ismimizle başlayan o masalın baş kahramanıyız. İlk nefesle beraber yazılmaya başlanan o ilk cümle, ne kadar da gururlu ve ne kadar da sonsuz görünür gözümüze: 'Bir varmış...' O anlarda güneşin hiç batmayacağına, sevdiğimiz ellerin hiç soğumayacağına ve sesimizin bu evrenin boşluğunda ebediyen yankılanacağına inanırız. Varlığımızı, sarsılmaz bir kale sanırız; kalbimizin her atışını, ölüme meydan okuyan bir davul sesi gibi dinleriz. Oysa her 'varmış', içinde gizli bir vedayı büyüten gebe bir cümledir.
Zaman, biz fark etmeden sayfaları çeviren hoyrat bir rüzgardır. Biz daha hikâyenin en heyecanlı yerinde, en büyük kavgalarımızı verirken ya da en derin uykularımızda rüyalar görürken, o sessiz kalem mürekkebini tazeler ve o kaçınılmaz hükmü fısıldar: 'Bir yokmuş...' Ölüm, bu masalın bittiği yer değil, anlatıcının sustuğu yerdir. Bir insanın yokluğu, sadece bir bedenin toprağa karışması değildir; bir gülüşün sönmesi, bir bakışın donması ve binlerce yaşanmışlığın artık sadece başkalarının rüyalarına misafir olmasıdır. Bizler, iki büyük karanlık arasındaki o kısacık aydınlıkta koşturan gölgeleriz. Bir gün varız; adımız sokaklarda yankılanır, soframızda ekmeğimiz tazedir. Bir gün yokuz; adımız bir mermer taşının soğuk yüzeyine emanet edilir ve soframızdaki yerimiz, sadece içli bir iç çekişle doldurulur.
Gerçek şu ki; hepimiz bu masalın sonunda sadece birer 'anı' olmaya mahkûmuz. Kitap kapandığında, sayfalardan geriye ne hırslarımız kalır ne de biriktirdiğimiz dünya malı. Geriye kalan tek şey, birinin kalbinde bıraktığımız o ince sızı, bir dostun hatırasında açan o solmayan çiçek ve gökyüzüne bıraktığımız o sessiz yankıdır. Bir varmışız, çünkü sevdik; bir yokmuşuz, çünkü bu dünya hiçbir masalı sonsuza dek anlatacak kadar büyük değil."
·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.