Bazen insan sadece kendisiyle yüzleşmek için, kendi duygularının farkına varabilmek için yazmaya sürükleniyor. Bu mektup Franz Kafka’dan babasına yazılmış olabilir ama karşı tarafa hitap etmekten ziyade bir iç döküş, bir yakarış.
Mektubu okurken Kafka’nın iç dünyasında neler yaşadığını da görebiliyoruz. Çocukluğunun ve yetiştirilme tarzının onu hayatı boyunca nasıl etkilediğinin, hayatına nasıl yön verdiğinin bir yansıması adeta. Ve bunu o kadar sahici ve içten bir dille yapmış ki, sizde kendinizden parçalar bulabiliyorsunuz anlattıklarında.
Babası ile olan ilişkisine ve babasının otoritesine bağlamış her olayın sonunu Kafka; ben şöyle yaptım çünkü sen çocukluğumda bana bu şekilde davrandın, ben böyle biri oldum çünkü senden örnek aldım vs cümlelerine sıkça rastlıyoruz. Ben bir yerden sonra kendi benliğini oluşturamayıp günah keçisi arayan bir adam görmeye başladım. Olamadığı insan yüzünden babasını suçlamış, ona atmış bütün yükü. Oysa insan olacağı kişiyi kendisi seçmez mi? Biz sadece ailelerimizin bize sunduklarından ve dayattıklarından mı ibaretiz?
Kafka’yı tanımak ve diğer eserlerini daha iyi kavramak için güzel bir kitap.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.