Bir Şehir Yanıyor..
Bu kitapta düşmanımız tek bir katil değil; bir şehrin, bir toplumun iliklerine işlemiş olan önyargı ve öfkedir.
Siyahi bir gencin, beyaz bir polis tarafından öldürülmesinin ardından kasaba bir isyanın eşiğine gelir. Irkçılık, yolsuzluk ve medya manipülasyonu havada uçuşurken; karanlıkta saklanan bir suikastçı polisleri teker teker avlamaya başlar. Gurney, bu yangının ortasına atıldığında aslında sadece bir katili değil, yüzyıllık bir nefreti dindirmeye çalışmaktadır.
Gurney bu kitapta her zamankinden daha yorgun. Çünkü karşısındaki bulmaca sadece katil kim? değil; haklı olan kim? sorusudur. Polis teşkilatının içindeki pislikleri gördükçe, adalete olan inancı tıpkı Beyoğlu’nun o yıkılan eski binaları gibi çatırdamaya başlar. Madeleine ise her zamanki gibi Gurney’in sağduyu feneridir ama bu fırtınada fenerin ışığı bile titremektedir.
Katil, tıpkı önceki kitaplardaki gibi imkansız atışlar yapar. Öyle bir noktadadır ki, hem polistir hem suçlu; hem kurbandır hem cellat. Gurney, teknik analizlerle katile ulaşmaya çalışırken, aslında şehrin altındaki o gizli tünellerde, yani toplumsal hafızanın karanlığında kaybolur.
Diğer kitaplardaki illüzyon havası burada yerini sokağın sert gerçeğine bırakır. Verdon, günümüz dünyasının en büyük yarası olan ayrımcılığı bir polisiye kurgusunun içine ustalıkla sızdırır.
Gurney bize şunu sorar: "Yasalar adaleti sağlamıyorsa, suçlu kimdir?"
Kitap, isminin hakkını vererek bir fırtına gibi başlar ve sizi son sayfaya kadar o alevlerin içinde tutar.
Hani bazen doğruyu söylemek, fırtınanın ortasında mum yakmaya benzer ya; Gurney de tam olarak bunu yapıyor.
"Ateşi söndürmek için önce odunları kimin topladığını bulman gerekir."
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.