Kitabın ilk bölümünde geçmiş ve şimdi arasında gidip gelmeler olduğu için dikkatim çok dağıldı ve olayların ilerleyişini kavramada biraz zorlandım.Özellikle 132–142. sayfalar arasındaki kısımda odak İntiharı yaşamış olabilirim. Bu kısmı birkaç kez dönüp dönüp okumak zorunda kaldım ve neredeyse kitabı yarım bırakıyordum.Ama esas anlatı ikinci bölümde başlıyor. O andan sonra kitabı elimden bırakamadım. Anlatılan her şeyin ruhu bana çok geçti. Hamnet’in "Judithle yer değiştirelim, ölümü kandıralım" ve "Ölüme bir saniyecik gözünü kapa" sözleri beni derinden etkiledi.Agnes oğlunun yasını tutarken, kocasının "ölen öldü, işimize bakalım" tavrıyla onu o halde bırakıp gitmesi sinirimi gerçekten hoplattı. Agnes ile bahçedeyken onun ayaklarını lime lime etmesini istemem biraz da bundan.Ama Agnes ne yaptı? Yine kendini onun kucağına bıraktı. Büyük bir yasın içindeyken buna da bir şey diyemiyorum elbette.Shakespeare’in oğluna bir atıf olarak Hamlet’i yazması bana biraz vicdan hafifletme çabası gibi geldi. Ölen geri gelmez, ama çocuğunun annesi bu kadar yıkılmışken onu yalnız bırakmak bana göre oğlunun hatırasına yapılabilecek en büyük saygısızlık.Velhasılı ikinci bölümden sonra okuması akıcı olan bu kitapta Agnesla beraber üzüldüm sinirlendim ağladığım yas sürecine ortak olduğum güzel bir eserdi.
7/10
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.