Asıl düşmanımız kendimiz.
İçimizdeki Şeytan, Sabahattin Ali’nin en “rahatsız edici” ama bir o kadar da dürüst kitaplarından biri bence. Okurken olaydan çok insanın kendi iç sesine odaklanıyorsun; hatta yer yer “ben de mi böyleyim acaba?” diye düşündürtüyor.
Kitapta Ömer karakteri üzerinden aslında çok tanıdık bir tip anlatılıyor: kararsız, sürekli kendine bahane bulan, suçu hep dış etkenlere atan ama içten içe ne yaptığını bilen biri. En vurucu tarafı da bu bence. Sabahattin Ali burada klasik bir kötü karakter yazmıyor; aksine, gayet gerçek, hatta çevremizde sık sık gördüğümüz bir insan portresi çiziyor. Bu yüzden okurken sinir oluyorsun ama aynı zamanda “çok gerçekçi” deyip kabulleniyorsun.
Dil olarak ağır değil, akıcı gidiyor. Ama psikolojik tahliller o kadar yoğun ki bazen bir sayfada neredeyse hiç olay olmuyor, sadece karakterin iç dünyasında dolaşıyorsun. Eğer hareketli olay örgüsü seven biriysen biraz durağan gelebilir. Ama insan çözümlemelerini seviyorsan resmen zihnin içinde dolaşan bir roman.
Beni en çok etkileyen şey şu oldu: Kitap aslında bize “içimizdeki şeytan” dediğimiz şeyin dış güçler değil, çoğu zaman kendi korkaklığımız ve sorumluluk almaktan kaçışımız olduğunu söylüyor. Yani kitabı bitirince insan başkalarını suçlamadan önce kendine dönüp bakma ihtiyacı hissediyor.
Kısacası: Çok büyük olaylar anlatmıyor ama insanın içini eşeleyen, biraz huzursuz eden, ama bir o kadar da dürüst bir roman. Okuması kolay, etkisi ise sandığından daha uzun süren kitaplardan biri.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.