ÜZÜLMEYİN ÇİÇEKLERİ
"Belki de baktığımız şeyin ruhunu görmek için karanlığa ihtiyacımız vardır. Ya da gözlerimizi kapatmak gerekiyordur."
Yazarımızın eserini başka kitap sipariş verirken keşfettim. Ve okunacak yüzlerce kitabım olmasına rağmen, yazarın paylaşımıma yanıt verip samimi bir şekilde yazışmalarımız, okura olan ilgisi beni etkiledi ve bu ay olan okuma listesine ekledim eserini. Keyifle, hissederek ve büyük bir merak ile okudum. Okumaya başladığımda Kuzey karakterinin görmüş olduğu tablo ve sonrasında yaşadıklarını okudukça ben de onun gibi olanlara anlam veremedim. Nasıl olur diye düşündüm. Yani sonuçta imkansız gibi... Hani bir ara ‘Ah Belinda' filminde olduğu gibi yaşadığından farklı bir hayata uyanması. Bildiği ve önceden yaşamış olduklarının bambaşka bir şekilde karşısında olması beni de hayretler içinde bıraktı. Acaba hayal mi görüyor, yoksa aklını mı yitirdi diye düşündüm. Sanki farklı bir boyutta gibiydi ve ben de karaktere eşlik ettim bu yolda... Sonrasında ise tekrar tablodan geçip geçmişte bir yolculuk sırasında yaşamış olduğu bay-bayan hokus pokus sahnesi ne güzeldi, sıcacıktı adeta. İlerleyen sayfalarda karakterin kendiyle yüzleşmesi, zihnindeki olasılıkları yıkıp, bugünle geçmiş arasındaki eğerler, keşkeler ve acabaları bırakıp anda kalmayı öğrenmesi ile okuyucuyu düşündürüyor. O kısımlar adeta ders verici niteliğinde. Kendini, ruhunu terbiye ederken biz okuyucuları da terbiye ediyor. Üzülmeyin çiçeklerinin geçtiği kısmı okurken ben de duygulandım Kuzey'in annesi gibi. Kitap bitti ama içimde bir boşluk oluştu. Bir tuhaf oldum. Bu arada devam kitabı olmalı derim. Sonrasını çok merak ettim. Farklı bir tarzda olmuş eser, roman olarak yazılmış, ancak kişisel gelişim tarzında ruhunuza iyi gelen bir yanı var. Ben sevdim, umarım sizler de seversiniz. Sevgiyle.
#ebruçakırkazdal #üzülmeyinçiçekleri #okudumbitti #yorum
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.