Aytmatov kitaplarını okumaya Gün Olur Asra Bedel ile başlamış bulundum. Ve oldukça da beğendiğim bir kitap oldu. Yazarın anlatımı yalın ve duru, okuması kolay ve sürükleyiciydi. Çevirmene de teşekkür etmek lazım çünkü Kazakça ifadelerin anlaşılması için de elinden geleni yapmıştı.
1950'li yıllarda geçen kitapta 2.Dünya Savaşına katılmış karakterler üzerinden savaşın ve rejimin psikolojik ve de toplumsal etkilerini de gözler önüne seriyor Aytmatov.
Kitapta yer alan karakterleri o kadar sevdim ki... Yedigey, Ukubala, Kazangap, Kuttubayev ailesi, Yelizarov... Onlar güldükçe ben de güldüm, çektikleri sıkıntılar için ben de dertlendim. Yılbaşı için kutlamalar yaparken, yağmurda mutluluk ile dans ederlerken, Kumbel'e geziye gittiklerinde sanki bende yanlarındaydım. Ermek 'Atika' diye ağlarken ben de o çocuğun elini tutmayı o kadar istedim ki.
Normalde kitap karakterlerini bu kadar içselleştirmem ama bu kitapta karakterler o kadar masum, o kadar güzellerdi ki bedenim olmasa da zihnim onların yanında olmayı arzuladı okurken. Kazangap'ın bilgeliği ve yol göstericiliği, Ukubala'nın sevgisi ve sabrı, Kuttubayev'lerin aile bağları (gözlerimin içi gülmüş olabilir onları okuren), eğitimci ve aydın ruhlarıyla yazmaları, okumaları ve öğretmeleri... Ne güzeldi.
Hayvanların da ayrı karakterleri vardı kitapta. Düşündüm, acaba Aytmatov kitabında bunlarla ne anlatmak istemiş olabilir diye. Bir tilkinin sefilliği ile başladığını hatırlıyorum kitabın. Karanar'ın gelişimini izledik gelişme bölümü boyunca. O öyle bir deveydi ki bağlamaya, sözünü geçirmeye gücün yetmez. Ama aynı zamanda öyle bir deve ki sahibine hem duygusal hem de fiziksel anlamda bağlanmış, kaderleri bir çizilmiş sanki. Bütün Sarı-Özek'in takdirini almış, heybetli, güçlü kuvvetli, akıllı bir hayvan. Yolbars var bir de onu izleyen bir çaylak. Ne anlar bu Yolbars çiğ süt emmiş bu insanların peşinde koşturmakta? Onlar ki barış tehdidine karşı dikenli tel örgüler çekerler, ne toprak yeter onlara ne de yol.
Efsaneleri de anlatıyor Aytmayov kitabında. Bozkırda yıllardan beri süregelerek anlatılmış, kaybolmaya yüz tutmuş efsaneleri. (Kuttubayev de arşivini tutuyordu bunların ama...)
Nayman Ana, Ana-Beyit efsanesi, Mankurtlar, Dönenbay Kuşu, Raymalı Aga ve Begimayın hikayesi ile de çeşitleniyor kitap.
Bana duygusal ve fikirsel olarak çok şey katan bir kitap oldu. Unutmayayım diye kitapta sevdiğim her şeyi incelememe eklemeye çalıştım. Devamı olan Cengiz Han'a Küsen Bulut'u da okuma listeme ekliyorum.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.