Holden’ın Kayıp Hayatı1000Kitap-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Çavdar Tarlasında Çocuklar, dili akıcı olsa da anlatıcısı Holden Caulfield kadar dağınık ve huzursuz bir roman. Holden, yaşına rağmen herkese karşı öfkeli, küçümseyici ve kendini beğenmiş bir tavır sergiliyor. İnsanları sürekli “sahte” bulması, yetişkin dünyasına duyduğu tepki gibi görünse de çoğu zaman içindeki boşluğun ve yalnızlığın dışa vurumu.
Anlatımın sık sık bölünmesi, bir konudan diğerine ani geçişler yapılması okuru yoruyor; bu durum Holden’ın kararsız, tutarsız ve kontrolsüz zihnini yansıtıyor. Zihninden geçen bazı düşünceler yaşına rağmen rahatsız edici ve anlamsız; bu da karakteri sevimli değil, aksine itici ve sorunlu kılıyor. Holden’ı anlamaya çalıştım ama sevmek zorunda hissetmedim; çünkü bazı karakterler okura yakın olmak için değil, içini sıkmak için yazılır.
Roman boyunca Holden’ın gerçekten saf kaldığı tek alan, kardeşi Allie’ye (ve dolaylı olarak Phoebe’ye) duyduğu sevgi. Allie’ye olan bağlılığı, onun içindeki masumiyetin son kırıntısı. Holden’ın “çavdar tarlasında çocukları düşmekten kurtarma” hayali de buradan doğuyor: büyümekten kaçma isteği ve kaybettiği masumiyete duyduğu özlem.
Sonuç olarak bu roman, bir ergen isyanından çok; kayıpla baş edemeyen, büyümekten korkan ve bu korkuyu öfkeye dönüştüren bir çocuğun iç parçalanmasını anlatıyor. Holden’ı sevmek zorunda değiliz; onu anlamak, kitabın asıl meselesini kavramak için yeterli.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.