Bazı romanlar hikâye anlatmaz; insanın içindeki sessizliği görünür kılar.
Bekle Beni, tam da böyle bir kitap.
Zülfü Livaneli, bu romanda yine yalnızlığı, vicdanı ve zamana yenik düşmeyen duyguları büyük bir sadelikle ama güçlü bir bilinçle işliyor. Anlatımı gösterişli değil; bilakis dingin. Fakat o dinginliğin altında derin bir sarsıntı var.
Roman, sadece bir aşkın ya da bir bekleyişin hikâyesi değil; insanın kendi geçmişiyle hesaplaşmasının, suskunluklarının ve içsel kırılmalarının da metni. Okur, karakterleri izlemiyor; onların zihninde dolaşıyor.
Livaneli’nin kalemi bir kez daha şunu hatırlatıyor:
Bazen en büyük trajediler yüksek sesle değil, fısıltıyla anlatılır.
Kitap bittiğinde bir boşluk değil, düşünmeye zorlayan bir ağırlık kalıyor. Ve belki de iyi edebiyat tam olarak budur: insanı kendisiyle baş başa bırakmak.
İyi ki yazılmış.
İyi ki bu cümlelerle karşılaşmışım.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.