"Hilalli bir geceydi. Sırtımda yabancı bir hırka. Yol İstanbul'a bakıyor. "
Mete Karagöl'ün Sendrom Pavyonu novellasını pdften (kendi gönderdi sağ olsun, Coventry'de çok sıkılmayayım diye)okudum. Gülhan Tuba Çelik'in deyişiyle edebiyatımızda Beat kuşağına selam çakan eserlerden olmuş bu novella. Jack Kerouac'ın Yolda'sı kadar karanlık değil ama bu kitapta anlatıcının ve baş kişinin de kafasıyla kalbinin içi bir hayli karanlık.
Beatnik eserler benim sevdiğim eserler olmuştur her zaman. Jack Kerouac, Alain Gingsberg gibi yazar ve şairler elinde insanın röntgeni çekilir. Adem ile Havva'nın elmayı ilk yedikleri andaki utangaçlıkları gibidir.
Bunu deyince hemen aklıma Küçük İskender'in Pop'Art eseri geliyor.
İşte Mete Karagöl'ün Sendrom Pavyonu adlı novellası da yolda ama kendi yolunda ilerliyor.
"Bir insanın kendini kaybetmesi ne kadar normaldir. Kaybetmek. Daha önce olduğu kişiden, zevk aldığı ve uğruna birçok kez
fedakârlık yaptığı her şeyden bir anda vazgeçmesi. Üstelik hâlâ
bunların içindeyse ve kaçamamışsa. Evin içinde tırnak makasını
aramaya benziyor öyleyse bu. Bulmak. An meselesi..."
Beatnik eserlerde yola bulmak için mi çıkılır emin değilim. Bizim kahramanımızsa bu novellada kendini bulmanın peşindedir.
Belki de Haçlı Seferleri'nde şövalyeler bile Batı'da yola bulmak için çıkmaz. Bizde -Doğu'da- yola çıkmak bir eve dönmenin başı gibidir. Başka türlüsü ürkütür belki de bizi.
Okuyun bu kitabı. İnsanın eline kalem aldırıyor.
·
81 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.