Sendrom Pavyonu
Mete KaragölYazar:
Mete Karagöl
Yorumlar ve İncelemeler
Mete Karagöl’ün 'Sendrom Pavyonu' adlı eseri, insan ruhunun karanlık koridorlarında sıkışıp kalmak gibi. Yazar modern çağın yalnızlığına, psikolojik bunalımlara ve içsel yaralara ayna tutmakla kalmamış, toplumun görmezden geldiği hatta bazen bilerek susturduğu ruhsal sendromları birer sahne dekoru gibi betimlemiş. Ana karakter kendi pavyonunda, yani kendi iç dünyasının renkli ama kırık ışıkları altında dans ediyor.
Romanın merkezinde, hayata tutunmaya ve yazmaya çalışan bir yazar var ama aynı zamanda da her adımında biraz daha içine çöken, insanın ruh hâli, içsel travmasının temsilcisi olan bir karakterdir.
Bazı insanlar, çocukluğunda yaşadığı bir utancı omuzlarına yük eder, kaybettiklerinin ağırlığında ezilir ve bazen de varoluşunu sorgular ama kendi aklının duvarlarına çarpar. Kitabın her bir sayfası hastane koğuşu kadar soğuk, gece kulübü kadar yapay, bir insan kalbi kadar kırılgan.
Mete Karagöl kitabında 'normal' kavramını sorguluyor, delilik ile akıl arasındaki ince çizgiyi ustaca bir kalemle bulanıklaştırıyor. Her bölümde başka bir ruh hâline tanık oluyoruz, depresyonun sessizliğinden, kaygının tırnak sesine, manik bir kahkahanın ardındaki yorgunluğa kadar… Yazar, okuru rahatsız ediyor ama aynı zamanda düşündürüyor da çünkü her bir sendromun ardından, tüm okurlar kesinlikle bastırdığı bir parçasını bulacaktır.
Anlatım dili yoğun, yer yer şiirsel, betimlemelerde karanlık bir estetik hâkim, cümleler bazen buğulu cam kadar bulanık bazen bir aynada kırılan yansıma kadar keskin. Karagöl karakterini kurtarmaya çalışmıyor onu olduğu hâliyle, okurun karşısına salt çıplaklığıyla çıkarıyor çünkü 'Sendrom Pavyonu' bir 'İyileşme hikâyesi' nden ziyade yara izlerini onurlandıran bir anlatı.
Yazarın kurgusunda pavyon yalnızca bir mekân değil, insan zihninin alegorisidir,
Herkese merhaba canım sayfamı nasıl da boşverdim dimi.
Okumadığımdan değil paylaşmadığımdan bu ara bıraksalar sıfır şey paylaşacağım da bakmayın.
Bu sayfanın en az,öz net kitap yorumunu bırakmaya geldim.
Mahal Edebiyat'ı siz değerli,yarı değerli bir de yapay zekadan yorum toplayan değersizlerden görüyordum. Açıkçası merakımdı sonunda üçlü bir kargo ile buluştum
Geleyim kitaba yazarın kızgınlıklarına kırgınlıklar ekleyerek oluşturduğu post-modern bir yolculuk kitap.
Zaman dediğiniz farklı akmış tek hakim olduğunuz birçok mekanın olduğu bir kitap.
Ayvalıktan tutun İstiklal'e bir ara İğneada'ya mi gittim lan ben dediğim oldu.
Ayrıca en çok zannedişler kısmında yazarla göz göze geldim sanki.
Kısacası ben farklılık severim başkalarının kızgınlıklarında kendi sinirimle boğuşurum bir okuyucuyumdur bana farklı bir zaman yarattı kitap.
Farklı bir şeylere açık olanlara gönülden öneridir...
Sendrom Pavyonu, keyifle okuduğum bir roman oldu. Romanın özetlenemez halini, biçiminden içeriğine varan aşırılıklarını, özellikle de başkişiyle örtüşen parçalanmış bölümlemelerini çok sevdim. Klasik roman anlayışından sıyrılmayı, bir olayı takip etmektense insanı anlama çabasını sevenlere öneririm.
Sendrom PavyonuEdebiyat
Herkese Merhaba.. Sendrom Pavyonu bir arayış kayboluş ve bulamayış romanı. Kendini kendinde kaybenden bir adamın arayışı. Belkide bir otobiyografi romanı kim bilir.
İsimsiz bir kahraman. Şehirler, otel odaları ,bedenler ve şişeler. Rakı şişesindeki balık olma arzusu. Kitap boyunca bizi yalnız bırakmayan kabbolmuşluk yalnızlık ve arayış.
Yazma dürtüsünü kaybetmiş bir yazar. Kaleme kağıda kitaba küs. Konuşmak şimdi daha yeğ yazmaya nazaran daha kolay. Şehirlerden geçiyor söyleşiler toplantılar. Rakı masaları. Ama aradığını bir türlü bulamıyor. Sahi bulmak istiyor mu ?
Mete Karagöl benim okuduğum ve yaptığım çıkarım kadarı ile hayatının tıkandığı bir dönemini kaleme almış. Biraz sorgulama yapmış kendince kendi hayatında. Kitabı genel yapı itibari ile beğendim. Lakin kitabın bazı noktalarında sanki kendini tekrarlamış hissi verdi. Kitaba notum 10/7 Kitapla kalın..
Leyla YolalanRoman
Sendrom Pavyonu’nda anlatıcı, bizi şehirlerarası bir yolculuğa çıkarır: Eskişehir, Samandağ, Ankara, İstiklal, Datça, İğneada, İzmir, Ayvalık, Stockholm, Antalya…Ama bavul hazırlamaz, zihnini toplar ve yola öylece çıkar.Ama bu roman,bir seyahatin romanı değildir.Olaylar bilinç akışı tekniğiyle ilerler ve okuru durağan bir olay örgüsünden çok, dalgalı bir zihin coğrafyasına davet eder. Zaman kırılır, anılar şimdinin içine sızar, düşünceler birbirine çarpar.Anlatıcı farklı şehirlere yol aldıkça kendi iç eşiklerinden geçer. Her şehir hem tanıdık hem farklı bir dünya, bir hatırlamadır. Bu yönüyle roman bir seyahatten çok bir psikolojik çözümleme okuması sunar okura. Romanın bence en güzel tarafı,romanın adındaki iki kavram etrafında örülen anlam katmanıdır: “sendrom” ve “pavyon” Bu isim tesadüfen seçilmiş değil diye düşünmüştüm. Yazarla yaptığımız söyleşide, yazarın bu adı seçmesinin bizi şaşırtan hikayesini dinlemek ayrıca çok özel bir andı.
Yazarın dil üzerinde çok uğraştığını da söylemek isterim. Roman boyunca “ne” değil de “ nasıl” anlatma kaygısı taşıdığını hissedebilirsiniz.Yazarın üslubu, okurda bir hikâye dinlemekten çok bir zihnin içine sızma hissi uyandırıyor. Bu durum romanı kolay okunan bir metin olmaktan çıkarıyor ama tam da bu yüzden etkileyici kılıyor.
"Hilalli bir geceydi. Sırtımda yabancı bir hırka. Yol İstanbul'a bakıyor. "
Mete Karagöl'ün Sendrom Pavyonu novellasını pdften (kendi gönderdi sağ olsun, Coventry'de çok sıkılmayayım diye)okudum. Gülhan Tuba Çelik'in deyişiyle edebiyatımızda Beat kuşağına selam çakan eserlerden olmuş bu novella. Jack Kerouac'ın Yolda'sı kadar karanlık değil ama bu kitapta anlatıcının ve baş kişinin de kafasıyla kalbinin içi bir hayli karanlık.
Beatnik eserler benim sevdiğim eserler olmuştur her zaman. Jack Kerouac, Alain Gingsberg gibi yazar ve şairler elinde insanın röntgeni çekilir. Adem ile Havva'nın elmayı ilk yedikleri andaki utangaçlıkları gibidir.
Bunu deyince hemen aklıma Küçük İskender'in Pop'Art eseri geliyor.
İşte Mete Karagöl'ün Sendrom Pavyonu adlı novellası da yolda ama kendi yolunda ilerliyor.
"Bir insanın kendini kaybetmesi ne kadar normaldir. Kaybetmek. Daha önce olduğu kişiden, zevk aldığı ve uğruna birçok kez
fedakârlık yaptığı her şeyden bir anda vazgeçmesi. Üstelik hâlâ
bunların içindeyse ve kaçamamışsa. Evin içinde tırnak makasını
aramaya benziyor öyleyse bu. Bulmak. An meselesi..."
Beatnik eserlerde yola bulmak için mi çıkılır emin değilim. Bizim kahramanımızsa bu novellada kendini bulmanın peşindedir.
Belki de Haçlı Seferleri'nde şövalyeler bile Batı'da yola bulmak için çıkmaz. Bizde -Doğu'da- yola çıkmak bir eve dönmenin başı gibidir. Başka türlüsü ürkütür belki de bizi.
Okuyun bu kitabı. İnsanın eline kalem aldırıyor.
Mete Karagöl Herkese merhaba,
Zaman ve mekan mefhumu olmayan bir kitapla geldim bugun .Zaman akıp geçiyor dur demek olmaz misali aktı geçti. O sırada da Eskişehir'e başlayıp Samandağ, İstanbul, Ankara ,Datça, Stocholm,Antalya gibi şehirlere yolculuklar yaptık.
Tam da bu sıcaklarda o Datça daki teknede ,balik avlamak, mehtap sefası yapmak ne guzel olurdu Ah ah ...
İlk kitabını bastırmış bir yazar imza günleri ve söyleşileri nedeniyle geziyor .Bir taraftan da ikinci kitabını yazmaya çalışıyor. Ama varoluşsal sancılar yakasını bırakmıyor, kendine sık sık "ben kimim ki ?" sorusunu sorarken buluyoruz kendisini .inanç konusunda da aynı dilemma icinde .
Postmodern roman sevenler için tavsiye edebileceğim bir kitap .
Kitapla kalın dostlar...
Sendrom PavyonuSendrom Pavyonu
Kırgınlıklar, kendine duyulan öfke ve sürekli değişen mevsimler... Post-modern anlatımıyla zaman ve mekânı bükerek okuru şehirler arasında gezdiren bu roman, kendi hikayesinin peşinde kaybolmuş bir yazarın bilinç akışıyla ilerliyor. Sendrom Pavyonu, okura hem tanıdık hem de tuhaf bir dünyanın kapılarını aralıyor.
Mete Karagöl’ün kaleminden kısa bir roman, #pavyonsendromu . Bir yazarın zihinsel bir yolculuğu bir nevi.
Biraz postmodern, biraz da varoluşçu edebiyat harmanlanması ile yazılan bir psikolojik okuma.
Neden psikolojik? Çünkü kitaba ismini veren pavyon, burada fiziksel bir yapı değil,okuyunca bir metafor görevi olduğunu anlıyorsunuz. Amaç modern insanın gündelik yaşamda bastırdığı korkuları, arzuları ve suçluluk duygularını bizlere aktarmak.
Roman boyunca kah Datça'da aldık soluğu, kah Eskişehir,Ayvalık, İzmir, İğneada'da. Ama en çok İstiklâl'de Mephisto dan Çiçek Pasajına uzanmak iyi geldi bana.
İlk kitabıyla sanki biraz havaya giren, sonrasında daha iyisini yapamayacağına kanaat getirip yazma şevkini kaybeden bir yazar üzerinden anlatım. Oldukça gerçekçi! Editörü, romancısı, reklamcısı,... ve olmazsa olmaz rakı şişesi ile yeniden yaz_ama_mak üzerine sohbete katılmak isterseniz, buyrun lütfen #sendrompavyonuna.
Reklam
Yazar Hakkında
Mete KaragölYazar · 2 kitap
4 Nisan 1996 tarihinde Avcılar’da dünyaya geldi. İstanbul Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi bölümünden 2019 yılında mezun oldu. 2020 yılından beri kütüphaneci olarak halk kütüphanesinde çalışmaktadır. İlk öykü kitabı Muallim Sabri ve Tanyeri’nden Öyküler 2021 yılında yayımlandı. İkinci öykü kitabı Sarı Vosvos ise 2022 yılında yayımlandı. Kırklareli’nde yaşamaktadır.
