﴿ الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ ﴾
Allah böyle dedi…
“Erkekler zorbadır, baskıcıdır, kalpleri korkutan efendilerdir” demedi.
Kavvamlık kaldırılan bir el değildir,
sert bir ses değildir,
evde korku eken bir “erkeklik” hiç değildir.
Kavvamlık; beni senden soğutmak, hayattan soğutmak
ve geceleri sana dua etmek yerine sana karşı dua ettirmek değildir.
Kavvamlık…
yorulduğumda beni sarmaktır,
zayıfladığımda şefkat olmaktır,
eğildiğimde arkamda bir dağ gibi durmaktır,
bir güzel sözle beni yeniden hayata döndürmektir,
kadını savaş alanı değil, güvenli bir vatan yapmaktır.
Kavvamlık; eve özlemle dönmemdir,
göğsümde korku ve yaralarla değil.
“Allah’ım onu bana koru” dememdir,
“Ya Rab, hakkımı ondan al” demem değildir.
Kavvamlığı zulme çeviren, ayetin ruhuna ihanet etmiştir,
onu rahmete dönüştüren ise dini güçle değil, kalbiyle anlamıştır.