Ruhsuz düzenin portresi1000Kitap
Bazen bir kitap okursun, sana yeni bir şey öğretmez; zaten bildiğin ama yüzleşmek istemediğin şeyleri önüne koyar. Beyaz Zambaklar Ülkesinde benim için tam olarak böyleydi: bir ülke hikâyesi değil, insanın iç dünyasına tutulmuş bir ayna.
Kitap boyunca fark ettiğim şey şu oldu: Yazar insanları “kötü” diye anlatmıyor. İnsanların uzun süren yoksunluk, değersizlik ve çaresizlik içinde nasıl sertleştiğini anlatıyor. Yani sorun karakter değil, çoğu zaman şartlar. Ama aynı zamanda şu uyarıyı da yapıyor: İnsan bir noktadan sonra alıştığı karanlığı normal sanmaya başlıyor.
En çarpıcı tarafı ise din, ahlak ve toplum üzerine söyledikleri. İnançsızlığı değil, ruhsuzluğu eleştiriyor. İnsan Tanrı’ya inanabilir ya da inanmayabilir; mesele şu: Yaşadığı hayatın içinde anlam var mı? Yoksa sadece olması gerektiği için mi yaşıyor? Sevmesi gerektiği için seven, çalışması gerektiği için çalışan, düşünmeden yaşayan insanlar… İyi ayarlanmış makineler gibi.
Kitap bana şunu düşündürdü: Önce bilimsellik, sonra bilim; önce sanatsallık, sonra sanat. Yani önce insanın zihni değişmeden hiçbir kurum, hiçbir sistem gerçek anlamda dönüşmüyor. Bir toplum aslında okullarla değil, karakterle yükseliyor.
Belki de en sert cümle şuydu: Çocukların belki karınları doyuyor, iyi giyiniyor, sağlıklarına dikkat ediliyor ancak zihinlerinin ve ruhlarının sağlığı, saflığı ve güzelliği için çok az emek sarf ediliyor..Yine yüzleşmek istemediğimiz ve göz ardı ettiğimiz en temel sorunlardan.
Bu kitap Finlandiya’yı anlatıyor gibi görünse de aslında her ülkeyi, her aileyi ve biraz da hepimizi anlatıyor. Okurken sürekli şu soruya dönüyorsun: Gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece var mı oluyoruz?
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.