Hayat acımasız ama siz olmayın, bu ilk incelememsi!1000Kitap
Daha önce birçok kitap okudum ve belki birkaç inceleme ancak hiç kitap incelemesini yapmamıştım, o nedenle mutlaka ve mutlaka hatalarım olacak, hatta bu bir inceleme bile olmayacaktır belki bir özet birazcık da yorum. Bu nedenle okumayanlar için spoiler içerecektir.
Her şey, yazarın hayatı akışına bırakıp bir arkadaşıyla yürürken bir polise verdiği çatlak ve sıra dışı bir cevabıyla başlıyor. Sonrasında yazarın da memnun olduğu gibi biz de memnun oluyoruz bu rastlantıya, çünkü bu eser sonrasında yaşanan ve hissedilen zincirleme bir takım düşüncelerin sonucu.
Neredeyse insanların mutsuz olmasına izin verilmediği bir dünya, böyle bir dünya ne kadar gerçekçi veya ne kadar yaşanılabilir olabilir ki! Mutsuzluk olmadan, hüzün, matem, acı, bunlar olmadan hayatın ve yaşamın ne kadar anlamı olabilir. Mutluluğun gerçekten de bir mutluluk olduğu, alışılagelmiş bir sanrı hatta bir dayatma olmadığı anlaşılabilir mi? Düşünün ki sigaranın ya da şekerin zararlarının olduğunu yazan bir metin bir kitap sizi mutsuz edebilir, sizi düşündürebilir ve pişmanlık duymanıza yol açabilir. O zaman yakalım. Hatta ve hatta sevdiklerimiz bu dünyadan göçtüklerinde bir mezar taşı bile olmasın üzerinde iki kelime yazan, hatırlamayalım, üzülmeyelim. Mezar taşları da olmasın ve hatta mezarları, cesetleri bile olmasın, kül edelim onları. İnsan kendi geçmişinden, kendi düşüncelerinden, ruh halinden ne kadar kaçabilir ki?
Eşitlik, bu kavram her zaman güzel duygularla çağrışım yapar ancak eşitlik her zaman mutlu eder mi? Çoğunluk veya eşitlik her zaman iyi bir şey midir? Herkesin eşit derecede mutlu olduğu, mutsuzluğa izin verilmediği bir dünya.
Bunun için bazı şeylerin eşit olması gerekir; herkesin eşit derecede düşüncesiz; eşit derecede sorgulamayan; eşit derecede bencil; eşit derecede itaatkar ve herkesin eğlence tipinin ve eğlence anlayışının aynı olduğu bir yaşam, bir yaşam tarzı. Böyle bir "eşitlik" ve getirdiği "mutluluk!" ne kadar kabul edilebilir, insan doğasına ne kadar uygundur.
Evleri yanmaz yapmışlar, bu bir metafor olsa gerek, içindekilerin yanabildiği ama kendisinin yanmadığı bir ev; ne diyor yüzbaşı, ev inşa edilmesini istemiyorsan çivilerle tahtaları sakla. Kimsenin düşünmesini istemiyorsan, bir şeyler paylaşmasını istemiyorsan, farklı bakış açılarından görmelerini; gördüklerini birbirlerine aktarmalarını istemiyorsan onlara seçenek bırakma. İçi boş yarışmalarla, tv şovlarıyla, boş heyecanlarla ve sahte mutlulukla onları oyala. Eğlendiklerini sansınlar, gereksiz bilgilerle doldur onların kafalarını, düşünceli ve zeki olduklarını sansınlar. Bu şekilde insanları zeki olduklarına ve mutlu bir hayat sürdüklerine inandırabilirsin ve tabii ki de kolaylıkla yönetebilir, yönlendirebilirsin.
Clarise ile karşılaşmak Montag için önceleri yaşanmış ama artık var olmayan bir dünyaya ait hayatın pencerelerini aralamıştır; eskiden olan ama şimdi olmayan neleri kaybettiğini hatırlamak için.
Evlerin önünde bulunan sundurmalar bile tarih olmuştur, bunlar bile böyle bir düzen için tehlike oluşturuyordu, çünkü orada durup insanların birbirleriyle sohbet etmeleri istenmiyor hatta tek başlarına düşünüp orada zaman geçirmeleri bile sakıncalı bulunuyordu.
Kitaplar insanları melankolikleştiriyor, insanların düşünmelerine, sorgulamalarına alternatif üretmelerine, empati kurmalarına, duygulanmalarına, öfkelenmelerine sebep oluyordu. Ve bu da yapay bir mutlulukla sarhoş edilen, körleştirilen insanların yönetilmesini zorlaştırıyordu. İşte bunun için itfaiyeciler vardı söndürmek için değil sadece ve sadece kitapları yakmak için.
Bu düzenin ve bu kör sisteminin dışında kalan, hala insan kalabilmiş olan özellikle okuryazarların oluşturduğu bir topluluk; çoğu şehrin dışında kırsalda, doğada bir hayat sürüyor bazıları ise kimi zaman şehrin içerisinde kimi zaman da bu kırsalda iki taraflı bir hayat sürmek zorunda kalıyor. Bu insanlar kitapları öylesine seviyor ki artık gerçek isimleri ile birbirlerine hitap etmiyorlar, yeni bir kimlikleri var. Kiminin adı okuduğu bir kitabın yazarı, kimininki okuduğu bir kitabın karakteri, kimi ise kitabın ta kendisi oluyor. Kitapları saklamanın en iyi yöntemi bu olmuş onlar için, yeni bir başlangıçta rol alacak olan...
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.