William Golding, Sineklerin Tanrısı’nda çocuksu bir dilden vahşetin karanlığına evrilen bir üslup kullanıyor. Olay örgüsü, adadaki düzenin kaosa evrilmesiyle paralel şekilde hızlanarak okuru sert bir sona hazırlıyor. Karakterler; demokrasi, tiranlık ve rasyonel akıl gibi temel toplumsal kavramları simgeleyen birer figür olarak kurgulanıyor. Deniz kabuğu ve domuz başı gibi metaforlar, medeniyetin kırılganlığını ve insanın içindeki kötülük potansiyelini somutlaştırıyor. Eser, romantize edilmiş ada maceralarının aksine insanın doğuştan iyi olduğu varsayımını doğrudan reddediyor. Golding, toplumsal ahlakın çöküşünü antropolojik bir bakışla inceleyerek türe yeni bir boyut kazandırıyor.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.