Belki en büyük kavuşma, Leylaya değil, insanın içindeki sonsuzluk
Kitabın her cümlesi bir şiir den ibaret olan kitap..., çölün ortasında başlayan ve gönüllerin derinliklerine uzanan bir aşkın hikâyesini anlatır. Kays ile Leyla çocuklukta başlayan saf bir sevgiyle birbirlerine bağlanırlar. Ancak bu aşk, toplum tarafından kabul edilmez. Aileler arasındaki engeller, töreler ve gelenekler iki genci ayırır.
Kays, Leyla’ya duyduğu büyük sevgi yüzünden aklını yitirir gibi görünür ve “Mecnun” lakabını alır. Çöllere düşer, insanlardan uzaklaşır, vahşi hayvanlarla dost olur. Fakat bu delilik aslında dünyevî ölçülerle açıklanamayacak bir aşkın sonucudur.
Zamanla Mecnun’un Leyla’ya olan sevgisi dünyevî boyuttan sıyrılarak ilahî aşka dönüşür. Leyla bir sembole, bir hakikat kapısına dönüşür. Artık Mecnun’un aradığı yalnızca Leyla değil, mutlak güzelliktir. Böylece hikâye, beşerî aşktan ilahî aşka yükselen bir yolculuğa evrilir. Mecnun’un çöle çekilişi aslında bir kaçış değil, bir arınma sürecidir. Çöl burada semboliktir; insanın iç dünyasını temsil eder. İnsan kalabalıktan uzaklaştıkça kendine yaklaşır.
Leyla ise sadece bir kadın değil, güzelliğin ve hakikatin sembolüdür. Mecnun’un Leyla’ya ulaşamaması, insanın mutlak hakikate dünyada tam anlamıyla ulaşamayacağını anlatır. O, mutlak güzelliğin yani Allah’ın yeryüzündeki yansımasıdır. Mecnun’un çöllerde geçirdiği yalnızlık dönemi, aslında nefsini terbiye ettiği bir manevi arınma sürecidir.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.