”Artık hiç bir eksiği kalmamıştı.Acımayı öğrenmişti!”
ACIMAK….
Göz kendini göremediği gibi anlaşılan pek yakınında olan şeyleri de göremiyor..Zehra da göremedi.
Zehra öğretmen ile babası Mürşit efendinin hikâyesi üzerine;karakterlerin anlatısından toplumsal yozlaşmaya dair keskin bir bakış açısıyla sunulmuş bir roman…
Acıma duygumuz olmadaydı nasıl bir dünya da yaşardık kim bilir?
…Ben insanın ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniyim…Bunun için acımak,birbirimizin feryadını,iniltsini duyabilmek de lazım!…
Türk edebiyatının tam bir ters köşe romanı diyebilirim.Kitabı okumaya başladıktan sonra Zehra karakterinin mağduriyetine üzülmüştüm ama;bence asıl mağdur Mürşit Edendi idi.
Her biri başlı başına bir âlem olan binlerce insanla ayrı ayrı çarpışmaya imkân olmadığını anlamıştı Mürşit….En emin bulduğu köşesine,evine çekilmişti.Kapısını dünyaya kapatmıştı… Meğer asıl felaket onu orada bekliyormuş…
”Bana onları bu kadar iyi anladığın hâlde niçin ve nasıl tahammül ettin?”diye bir sual sorsalar cevabım şu olur:
___”Sersemlemiştim! İradem bir nevi felce uğramıştı.Kati hükmü bir türlü veremiyordum!”
Ahh kalbim Mürşit Efendi! Nasıl da sarılmak istedim sana…
Son olarak bu güzel yolculukta bana eşlik eden sevgili kitap dostum 
Nrgnbkn a sonsuz teşekkürler sunuyorum. Birlikte yine aynı satırlarda aynı duyguları paylaştık.
Kitaplarla ve sevgiyle kalın.
#reşatnurigüntekin #okudumbitti #newpost #okuryorum #tavsiyekitap
Nrgnbkn a sonsuz teşekkürler sunuyorum. Birlikte yine aynı satırlarda aynı duyguları paylaştık.
Kitaplarla ve sevgiyle kalın.
#reşatnurigüntekin #okudumbitti #newpost #okuryorum #tavsiyekitap
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.