Travma sonrası kaçış yaşayan bir karakter olan Antonio’nun hikâyesini okuyoruz. Roman, hacim olarak kısa olsa da sembolik ve alegorik yönü güçlü, ekolojik bir anlatı sunuyor. Kitap için “doğanın içinde insan kalabilmenin romanı” diyebilirim.
Kitaptaki jaguarı aslında doğanın kendisi olarak düşünüyorum. İnsanın bozduğu denge sonucunda olaylar gelişiyor ve intikam sanılan duygunun, aslında doğanın kendini savunma biçimi olarak geri dönüşünü okuyoruz. Bu noktada asıl vahşi olanın jaguar değil, insanoğlu olduğu ortaya çıkıyor.
Antonio’nun aşk romanlarını sevmesi ile doğayla uyumlu bir insan olması arasında bir bağ kurabiliriz. O kadar ince ruhlu ve narin bir kalbi var ki, dışarıdan sert görünüyor olsa da bu duyarlılığı sayesinde doğada yaşamaya uyum sağlayabiliyor. Aslında en güçlü karakterler, duygusal yönü kuvvetli olanlardır. Antonio da benim gözümde böyle bir karakter.
Onun doğada çok huzurlu bir duygu içinde olduğunu söyleyemem; ancak anlamlı bir hayat sürdüğünü düşünüyorum. Ve bazen insan huzurlu değilken de doğru yerde olabilir.
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.