''Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe...'' Bu cümlenin üzerine bile sayfalarca yazılır aslında...
Daha ilk sayfadan bu cümle ile başlıyor yazar ve şöyle bir spoiler veriyor daha ilk sayfadan:''Hemen söyleyeyim, bu kitabın sonunda başkahraman ölüyor. Hatta sonunda bile değil, daha ortasında...'' Birde şöyle bir soru soruyor, ''bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?'' Diye soruyor... İnsan babası ölünce mi büyüyor gerçekten, ben yazarda o duyguyu hissettim okurken. Sanki babası ölünce birden büyümüş gibi bir gözle baktığını çevresine de.
Keşke anneler, babalar ölmese hiç ama maalesef eninde sonunda yaşanacak bir duyguyu yazar çok güzel ve çok gerçek cümlelerle anlatmış. Okurken içinize işliyor özellikle de son sayfalar gözleriniz dolu dolu okuyacağınıza eminim... Aslında üzerine sayfalarca yazılabilecek bir kitap ama hissettirdiklerini kelimelere dökebilmek çok zor...
Okuyacak herkese keyifli okumalar... 
Bahçıvan ve Ölüm 
Georgi Gospodinov
Bahçıvan ve Ölüm Georgi Gospodinov
·
1 +1'leme
·33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.