Ne güzel seviyorum ben Şule Gürbüz'ü bir bilse.
Onun bu çağda yaşaması bile bana bir ihtimal geliyor.
Sanki yanlışlıkla günümüze düşmüş bir zihin.
Her kitabını okudum ama hiç birini bitirmiş gibi hissetmiyorum, yetmiyor,hiç yetmiyor.
İsmimi, bir yazarla yanyana getirecek olsam bu isim hiç tereddütsüz Şule Gürbüz olur.
Bir yazar olmak istesem Şule Gürbüz olmak isterim.
Kitap, bir deneme.
Din,edebiyat ve felsefe üzerine.
Ama hepsine kırgın, hepsine kızgın..
Tüm cevapları soru içeriyor.
Dürüst bir yanılsama, bir iç çekiş,
Edebi bir yağmur altında tüm cümleleri.
Bu yağmurdan kimi üşür, kimi ıslanmak istemez, kimi de şemsiye açar belki.
Ben hep yağmurun altındaydım.
Herkesin mevsimi başka.
O; herkesin herkesle herkessiz olduğu bir çağda, Hiç'in hiç'le hiçsizliğini anlatıyor.
Bu bana çok yakın.
Bir duam var: Bir gün onunla baş başa oturup konuşabilmek.Sadece susuşlarımızın bile anlamlı olacağı bir mesafede.
Yanında sığ kalırım belki. Ama o sığlığı yargılamayacak bir inceliğe sahip.
Belki de onu sevmemin sebebi; kelimelerinin bana yer açması.
Kalabalık bir çağın ortasında, kimseye benzemeden var olabilmesi.
Bir gün karşısında susabilsem,
anlaşılmış sayarım kendimi.
Ve son söz:
Teşekkür ederim Şule Gürbüz..
Seni tanımasaydım kendimi olmuş sayardım belki.
Hiç olmadığımı, olamayacağımı seninle öğrendim.
Tüm kitaplarını okudum.
Kitapların hiç bitmemesini diledim.
Seni,kalbini ve kalemini seviyorum.
Bunca gürültünün, bu kadar hoyratlığın, bunca birbirine benzeyenin içinde; duru bir suya değmeden açan ,kimseye çarpmadan var olabilen ve kendi yalnızlığını taşıyan bir nilüfersin sen.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.