Ortanca Çocuk 
İbrahim Albayrak
Ortanca çocuk olmak…
Ne tam büyük olabilmek ne de küçük kalabilmek. Hep arada, hep görünmeden, hep biraz eksik…
Ortanca Çocuk, sadece bir çocukluk hikâyesi değil; terk edilmişliğin, aidiyet arayışının ve insanın kendi iç sesiyle verdiği uzun mücadelenin satırlara dökülmüş hâli.
Ankara’nın kasvetli griliğinde başlayan bir hayat…
Yenimahalle’de iki odalı bir gecekondu… Üç çocuklu bir ailede ortada kalmış bir çocuk… Bir gün elini tutan kimsenin olmadığını fark eden o küçük yürek.
Ancak kaderin ona hazırladığı sınav, sadece "ortanca" olmakla sınırlı kalmıyor. Önce Ankara da başka bir aileye sonra da Ankara da yer olmayınca İstanbul çocuk esirgeme kurumu yolunu tutuyor.
Ve ardından gelen kopuşlar, yabancı evler, çocuk esirgeme yurdu, ilk bayramın tarifsiz yalnızlığı…
Yurt müdürünün o unutulmaz sözü zihnimize kazınıyor: “Acılar, dünya döndükçe mutluluğa dönüşür müydü?”
Necip Fazıl üstadın dediği gibi; gönlü semavi ülkelere uçmak isterken, ayakları yerdeki gölgelere takılanların, yani sessiz haykıranların hikayesi bu.
Bu kitapta sorular çok:
“Neden beni yıllarca yalnız bıraktınız?”
“Sevilmemek gerçekten mümkün mü?”
“Acılar dünya döndükçe mutluluğa dönüşür mü?”
Ama cevaplar aceleyle verilmiyor. Hayat gibi… Yavaş yavaş, yara yara, büyüyerek geliyor.
İbrahim Albayrak, büyük cümleler kurmaya çalışmıyor. Sadece içeride kalanı, görünmeyeni, susturulmuş çocuğu anlatıyor. İlk işi, askerliği, ilk aşkı… Ama asıl mesele; bir çocuğun kendi değerini bulma yolculuğu.
“Ortanca Çocuk” sadece ortada kalanların değil; hayatı boyunca gölgede kalmış, sevgiyi uzaktan izlemiş, eksik büyümüş herkesin hikâyesi.
Belki bir sayfada çocukluğunu göreceksin.
Belki bir cümle, yıllardır adını koyamadığın duyguyu fısıldayacak sana.
Ve belki de ilk kez, “Ben yalnız değilmişim.” diyeceksin.
Merak ediyorsan, bu hikâye seni bekliyor… Çünkü bazen en sessiz haykırışlar, en çok ortada kalanla rdan yükselir.
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.