Nietzsche ile ağlamak.
Daha önce hiç Nietzsche okumadığım için okumadan önce ChatGpt’den kitap hakkında bilgiler istedim ve kitabı Nietzsche okumadan da anlayabileceğimi söyledi. Fakat kitap hakkında “Bazı insanlarda hafif varoluşsal huzursuzluk yaratır.” Şeklinde bir yorumda yaptı ve sonuna kadar haklıymış. Okuduktan sonra "Ben ne yapıyorum." dedirtti.
Kitap Nietzsche’nin yanında birde doktoru, dostu, olan Breuer’in ümitsizliğini bize aktarıyor. Kitabı okurken Nietzsche’nin Breuer’e sorduğu soruları bende kendime sordum. Verdiğim her cevapla da şu ana kadar nasıl bir konumda olduğumu anladım ve olduğum konum pek de hoşuma gitmedi. Kitaptaki iki karakter de onları anlayacağım düzeyde benzediğim karakterlerdi. Onlar kendini değiştirdi fakat ben kendimi değiştirebilir miyim, bilmiyorum. Kendimi en son Kürk Mantolu Madonna’da ki Raif’e bu kadar benzetmiştim ve o kitaptan sonra da kendimi gram değiştirmedim, değiştiremedim.
Yazgımı bilmiyorum. Yaptığım her seçim benim seçimim ve ben bu seçimlerden gurur duymak istiyorum.
Kusura bakmayın inceleme yazmayı çok anlamam o yüzden buraya sadece kitabı okurken hissettiklerimi yazıyorum.
Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim.
·
149 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Her kitabı okurken insan biraz gelişir, değişir ama bazı kitaplar oluyor ki karakterlerde kendini görüyorsun. Kendini dış gözden görmek dumur ediyor bir süre. Ama iyi yanı kendini anlayabiliyorsun ve geçmiş hatalarını düzeltemesen de değişmek için bir fırsat. Psikoloji konulu bir kitaba yazılabilecek en iyi incelemelerden biri olmuş. Okuru etkilemesi kitabın yazılma ve okunma amacını gerçekleştirdiğinin göstergesi. Ve ben de kendimi değiştirmeyi uzun bir süre istedim ama yapamadım, anlıyorum. Ama değişmek iyidir. Bazen kötü anlamda olsa bile. En fazla ne olabilir düşüncesi beni cesarestli biri olmaya zorladı. İkinci kere düşünmeden aklına geleni yapmak hep en iyisi, deli diyebilirler ama hayatla başa çıkma konusunda işe yarıyor :D
