Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar’ına, açıkçası önyargıyla başladım.
“Anlaşılması zor”, “çok ağır”, “en çok yarım bırakılan kitaplardan biri” gibi yorumları o kadar çok duymuştum ki, okumaya başlarken zihnimde görünmez bir mesafe vardı.
Ama sayfalar ilerledikçe şunu fark ettim: Zor olan metnin kendisinden çok, okurun alışkanlıklarıydı.
Bu roman klasik bir hikâye anlatmıyor. Başlangıcı, gelişmesi, sonucu net çizilmiş bir olay örgüsü bekleyenler için yorucu olabilir. Çünkü kitap; bilinç akışı, ironi, iç monologlar ve metinler arası oyunlarla ilerliyor. Yer yer kopuk, yer yer alaycı, bazen de bilinçli olarak karmaşık.
Ancak tam da bu yüzden güçlü.
Roman; bireyin toplumla uyumsuzluğunu, “tutunamama” hâlini, modern insanın yalnızlığını ve yabancılaşmasını derin bir iç hesaplaşma üzerinden anlatıyor. Selim’in varlığı ve yokluğu üzerinden ilerleyen arayış, aslında hepimizin içindeki kırılgan parçaları görünür kılıyor.
Evet, kolay bir kitap değil.
Evet, sabır istiyor.
Ama yüzeyde kalmadan okunduğunda, insanın zihninde uzun süre yankılanan bir eser.
Önyargıyla başladığım bu kitap, bende şunu bıraktı: Bazen zor olan metinler değil, kendimizle yüzleşmektir.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.