Azil, insanın kendi zihninden kovulması gibi bir roman. Hakan Günday bu kitapta yine rahat okunan bir hikâye anlatmıyor; okuru huzursuz eden, yer yer rahatsız eden bir bilinç akışı sunuyor. Deha ile delilik arasındaki çizgi burada neredeyse tamamen siliniyor.
Kitabı okurken en çok hissettiğim şey, karakterin zihninde sıkışıp kalmış olmak oldu. Gerçek ile kurgu, akıl ile hezeyan sürekli yer değiştiriyor. Bu belirsizlik hem yorucu hem de etkileyici. Günday’ın dili sert, yer yer karanlık ve fazlasıyla cesur. Bazı cümleler tokat gibi çarpıyor.
Azil’de toplumdan, sistemden, hatta insanın kendi benliğinden bir dışlanma hâli var. “Normal” olmanın ne kadar yapay, “deli” damgasının ne kadar kolay vurulabilir olduğu sorgulanıyor. Okurken şu düşünce zihnime yerleşti: Belki de delilik, dünyaya katlanabilmenin bir yolu.
Bu kitap herkese göre değil. Net bir olay örgüsü arayanları zorlayabilir. Ama zihinsel sınırları, kimlik çatışmasını ve varoluş sancısını okumayı sevenler için güçlü bir deneyim. Bitirdiğimde rahatlamadım; ama uzun süre düşündüm. Sanırım Günday’ın istediği de tam olarak bu.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.