Azil Deha ve Delilik Arasında Seyreden Bir Hayat...

8,3/10  (216 Oy) · 
594 okunma  · 
177 beğeni  · 
3.142 gösterim
"Önemli olan, Tanrı'nın bir enstrüman yaratmış olmasıdır. İnsan denen bir enstrüman. Ancak yarattığı müzik enstrümanını çalamayan bir usta gibi, Tanrı da insandan doğru sesi çıkaramamıştır. Bu yüzden, Tanrı hariç bütün güçler insanı çalmış ve özellikle de şeytan en güzel melodilerini onunla bestelemiştir."

Sahip olduğun her bilgi, içinde çürüdüğün bir hücredir.

Azil, içinizdeki derin uçuruma; düşünme, fark etme ve görme uçurumuna düşmek için bir fırsat. Ayaküstü düşebilirseniz ne âlâ! Aksi takdirde Hakan Günday'ın bir sonraki romanını bekleyecekseniz...
(Arka Kapak)

Teknoloji, insanların davranışını, ahlakını, sosyoekonomik ilişkilerini, asla geri dönülmeyecek bir biçimde değiştiriyor.
Söz konusu değişim, insanlığın amacından sapmasına ve doğadışı, adsız bir türün yeşermesine neden oluyor.
İnsanlığın bin çabayla iki bin yılda yarattığı asgari ahlak, elli yılda televizyon tarafından çiğneniyor. Ve on yıldır da internet tarafından yutuluyor.

Bireyin yalnızlığı, toplum dışına çıkmasıyla sonuçlanıyor.
Toplum dışına itilen (ya da bunu kendi tercih eden) birey, kendi doğrularını yaratıp onlarla yaşamaya başlıyor.
Zamanla toplum ile birey arasında genişleyen ahlak farkı, ikisinin de hastalanmasının temel nedeni oluveriyor.

Hakan Günday "Azil"de içinde yaşadığımız toplumsal yapıya yönelen eleştirisini, modern insanın "hiç"leşme sorunsalını, gerçek, hayal, kâbus arasındaki geçişler ile zaman ve mekân geçişlerini, yer yer sertleşen ifadelerle öyle ustalıkla aktarıyor ki, okuyucuyu adeta tokatlıyor.

Yazdıklarıyla uçları zorlayan genç yazar Hakan Günday her ne kadar yeraltı edebiyatı yapmadığını söylese de, insanı rahatsız ve tedirgin edici, hem sisteme karşı olan hem de sistemle iç içe geçen karakterlerine ustalıkla can veriyor.

Günday, ana karakteri Asil'in psişik özelliğine ve dünya algısına uygun bir dili de büyük bir beceriyle kullanıyor.

Roman boyunca çok sayıda felsefi tanımlama ve tespit, ana karakterin üslubuyla sıralanıyor.
(Tanıtım Yazısından)
  • Baskı Tarihi:
    Ağustos 2012
  • Sayfa Sayısı:
    215
  • ISBN:
    9789759917975
  • Yayınevi:
    Doğan Kitap
  • Kitabın Türü:
Elif Kimya Salt 
 30 Kas 2016 · Kitabı okudu · 5 günde · 7/10 puan

Bir Hakan Günday kitabını daha okuduklarım listesine ekledim. Adam her kitabıyla bende biraz daha hayranlık oluşturuyor. Hakan Günday' ın müthiş bir zekası var. Öyle dahi, deli, psikopat karakterler yaratıp, bambaşka hikayeler anlatıyorki altüst ediyor okuyucusunu. Canınız sıkkınken, kafa dağıtmak için okunabilecek bir yazar değil. Aksine bütün düşünceleri kafanızdan atıp okumalı, sadece kitaba odaklanmalısınız.


Azil, dehalık ve delilik arasında gidip gelen, hayatı çelişkilerle dolu Asil' in, tanrıyı, varoluşu, sistemi, iyiliği, kötülüğü sorgulamasını ve kendiyle olan mücadelesini anlatıyor. Tam sorun çözüldü diye düşünürken sonraki sayfada sizi şaşırtacak başka bir gerçekle karşılaştırıyor ve başka bir sorunun ortasında bırakıyor. İlk defa bir kitaptan bu kadar çok alıntı paylaştım. Çünkü aforizmalarla ve onlarca altı çizilecek sözlerle dolu. Hakan Günday bu kitabında aile, inanç, ırk, siyaset... hakkındaki her düşüncesini Asil' e tercüme ettirmiş gibi. Okunmaya değer bir kitap...

NigRa 
23 Ara 2016 · Kitabı okudu · 11 günde · Beğendi · 8/10 puan

Azil, Hakan Günday'ın okuduğum 4.kitabı. Sanırım artık Hakan Günday yazmasa da bir metnin yazara ait olduğunu anlayabilirim. Bir Hakan Günday kitabında bulunan öğeleri sıralamak gerekirse;

-Karamsarlık ve bıkkınlık,çoğu zaman intihar fikri.
-Hayata ve insanlara,topluma karşı serzeniş,
-Genellikle toplumdan kendini soyutlamış,toplumda yaşayan insanlarla arası iyi olmayan,yalnızlığı seven karakterler,
-Alkol ve sigara alışkanlığı,
-Toplumun genelince benimsenmiş genel kurallar bütününe kinaye ve eleştiri,
-Çoğunlukla evden kaçış,kötü yaşam tarzı,
-İnsanları sürekli gözlemleyen ve sanki insanların zihnini okurcasına genellikle hangi harekete ne şekilde tepki vereceğini bilen tipler.
- Bol bol bu konu en güzel bu şekilde ele alınabilirdi dedirten tokat etkisi yaratan çeşitli konulardaki aforizmalar.

İşte Azil'de de yukarıdakilerin toplamından biraz biraz mevcuttu. Hakan Günday'ı gerçekten çok beğeniyorum. Toplumsal konulara,sosyal ilişkilere,insanların paraya olan bağlılıklarına ve ikiyüzlülüklerine yaptığı dokundurmalar çok yerli yerinde.Herkesin gizlediği kötü yönleri görüp,nefretini kağıda kusuyor gibi sanki,okurken çevrenizdeki herkesi irdeleyip tutarsızlıklarından nefret edebilirsiniz. Neyse ki bu his bir süre sonra geçiyor ve kendimizi kandırmaya devam ediyoruz. :)

Azil için en güzel özet aslında kitabın kapağında yapılan "Deha ile delilik arasında seyreden bir hayat... " cümlesi. Azil deli olduğundan hepsini uyduruyor mu yoksa dahi olduğundan mı delirmiş okurken içinden çıkmak mümkün değil. Hakan Günday'ın yarattığı aykırı karakterlerden birisi olarak mümkün olan tüm aykırılıklar mevcut kendisinde. Kafasında yaşayan başka bir Azil'le uzlaşma çabasını izliyoruz kitapta, tek bir bedende yaşayan bazen anlaşan bazen birisinin diğerine baskın geldiği iki Azil var gibi. Ya da Azil öyle olduğuna inanıyor.

Benim en etkilendiğim kısım " Ne kadar kötüsün?" belgeseli ile ilgili olan kısım oldu. Hakan Günday'ın kötü finallerine göre(genelde sanki konuyu nasıl toparlayacağını bilememiş ve geçiştirmiş gibi biten final kısımları) bu kitabındaki finali daha iyi toparlamıştı.

Sonuç olarak kitabın sonunda yazarın not düştüğü kısımdan bir alıntı yapmak istiyorum.

"Delirenler, affedilmez ve terk edilir. Bu da, suçu olmayan bir insana verilebilecek en büyük cezadır. Deliren habercilerin sonu, intihar değilse, linçtir. Benzersiz zihinlerini yönetmeyi öğrenip, hayatta kalanlarsa, peygamber olarak bilinir.
...
İnsanlık tarihi, kutsal olanları anlatır. Tarih, insanlık rahmine düşmüş peygamberleri anlatır. Azledilenlerin tarihini anlatansa, Asil’in hayatıdır. Çünkü hepsinin laneti aynıdır: Düşünmek. Çünkü hepsinin alın yazısı aynıdır: Düşünüyorum, öyleyse, varlığımı yok edebilirim."

Azil, delilik ve dahilik arasındaki o ince çizgide bir cambaz olmuş Asil’i anlatan, tek bir sıfata sığdırılmayı hak etmese de, uç nokta bir kitap.
Asil, başarısız bir cambaz olmuş ve zihin kemiklerini kırmıştır. Dahilik ve delilik arasındaki o ince çizgi, farktır. Dahiliğin sınırıdır o çizgi, ancak Asil’in bir sınırı yoktur. Kitapta uç nokta, gerçekçi olmayan olaylar yer alsa da, sorumlusu Hakan Günday değil, Asil’dir. Bir romandan beklenilen gerçeğe yakınlık olsa da, bu romanın sizi kapanına olağanüstülüğü ile yakaladığına şahit olacaksınız.
Asil, kendi içindeki o çukura henüz çok küçükken göç etmiş bir karakter. ‘’Varılabilecek en son nokta, bir noktaya dönüşmektir.’’ Asil, bakış açısının genişliğine, zihninin doruklarına kapılmış ve kendini bu genişlikte, bu dorukta bir nokta olarak görebilmiştir. Yaşıtlarından her daim farklı davranarak büyümüş bir çocuk, sebebiyse kendinden daha fazlasını gören gözleri.
Asil’in kendi içinde yuvarlanışı, içindeki çukura kendini bırakması aklıma bir tek sözü getiriyor: ‘’Uçurumdan kurtulmanın tek yolu ona bakmak, derinliğini ölçmek ve kendini o boşluğa bırakmaktır.’’ Asil o derinliği ölçmüş ve diğerleri gibi olamayacağını görmüş, sokakta yürürken pencerelerine baktığı evlerde bulunan insanlar gibi olamayacağını bilen ve farkındalığını, bilincini sırtlanan, altında da ezilen bir karakter. Bazı insanlar uçmak için, bazılarıysa köklerini salmak için yaşar. Asil göğe değil de, dünyanın çekirdeğine göz koymuş biridir.
Zihninin sunduğu her bir düşünceyi, her bir meyveyi paylaşmaya karar veren bu adam, yasak elmalarını kelimelerin örüntüsüne gizler. Yazdığı kitaplar, yalnızlığının eseridir. Her şey ve herkese uzaklaşmıştır Asil, görünmezmişçesine, tanrıymışçasına. Tanrı’dan rol çalan bu adam, kalemini Tanrı’nın mürekkebine batırmayı dener ve bildiklerini yazar. Gerçeklikleri, kuralları, kaynakları yazar. İnsanı. Ve özü. Asil, özün peşindedir aslında. Onu bulacak ve hücreymiş gibi içine girip, sadık kalacaktır.
Kuralları tanımak onu yaşatmamaktadır. Onun yaşanmışlıkları olmayacaktır, çünkü insanın özünü iyi tanır ve neyin neye sonuç vereceğini bilerek, durur. O, yaşamayı değil, yaratmayı seçmiştir. Harcadığı hayatının kefareti yazdığı kitaplarda yaşattıklarıdır. Asil’in yazdığı kitapları andıran bir başka söz ise ‘’Yaktığın her mum, verir bir gölgeye doğum.’’ oldu benim için.
Kendini ‘anlamaya’ adamış bir adam. Zihnindekilerle ne yapacağını şaşırmış, üretmeye karar vermiş, onlarla beraber harf harf tükenmiş bir adam. Kendi kalemindeki dipsiz kovuktan ölü doğmuştur.
''Sonsuza kadar yaşamak istiyorsan, ilk adım olarak ölmek zorundasın.''

Eğer kafa dağıtmak veya zaman geçirmek istemek yerine zihninizi çalıştırmayı istediğiniz bir dönemde iseniz, sabrederek, anlayarak okumanızı önereceğim bir kitap. Günday’ın ‘’AZ’’ isimli kitabını da okumuş biri olarak, yazar hakkında şunu söyleyebilirim ki, yazdığı kitapların sayfalarına zihin tohumlarını bırakıyor. Okuyunuz…

Resul Can Erol 
13 Mar 01:50 · Kitabı okudu · 2 günde · Beğendi · 10/10 puan

Sizi ne bekliyor tahmin bile edemezsiniz. Dibe vuruş ve yükseliş, tepeden biri itekliyor sanki sizi ve siz düşerken o tepeyi geziyorsunuz. Bir aile dramı, bir şizofrenin hayatı, bir otistiğin dahiyim iddaları, ebeveynlik ilişkilerinin daha da dikkatle ele alınması gerektiğini, değişmez kuralları, sistemi ve yasalarını ve daha bir sürü şey ve hepsini dozunda harmanayarak anlatıyor. Bakın bu kitabi tavsiye etmiyorum hayır bu kitap tavsiye edilmez okunmaya zorlatılır. Okuyun ve hoşcakalın..

Mazoyan 
19 Nis 14:23 · Kitabı okudu · 3 günde · Beğendi · 6/10 puan

Hakan Günday'ın okuduğum üçüncü kitabı oldu. Diğer okuduğum iki kitaba göre vasat geldi bana bu sefer Azil. Kitabın ilk altmış yetmiş sayfası sürekli kendini tekrarlayan kelimelerle doluydu. Kitabın kurgu kısmında ise birbirinden kopukluk var gibiydi. Daha doğrusu kurgudaki olayların bazıları ve kahramanın yaşadığı süreçler birbirinden kopuk gibi geldi. Metinlerde Niestchze ve Stirner'in etkisi kendini baya gösteriyordu. Satın alınan milletvekili kurgusu da kitabı basitleştirdi ve biraz soğuttu gibi kitaptan. İntihar ettirdiği kadın kurgusu da ilgi çekicilikten ziyade safsata geldi bana. Kitabın sıktığı zamanlar oldu ve ben de bir yerden sonra bitirmek için okudum ve tabi bu da biraz tahammül gerektirdi. Felsefi yanı da bu sefer pek sarmadı. Günday, okumuş, güzel okumuş belli. Ama kurguladığı eylemler bu metnin derinliği yanında basit ve ucuz kalmış bence. Hakan Günday betimlemelerinde felsefeyi kullanmak istiyorsa eylem senaryolarını daha iyi yedirmeli. En azından Azil kitabı için bunu yapabilirdi. Yine de yazarın hakkını teslim etmek lazım. Emeğine sağlık. Fena bir kitap değildi. Kendine çeken bir yanı da vardı, kitap vasat bir şey olmasına rağmen.

M. 
29 Eyl 2016 · Kitabı okudu · 3 günde · 10/10 puan

Asil... Romanımızın baş kahramanı. Bazen bir deli, bazen bir dahi. Kitap felsefik olarak başlıyor, 50.sayfadan sonra hikayeye giriyor. Merhamet ve acımasızlık hat safhada. 2 ayda 2 kitap yazan, bazende medyumluk yapan bir karakter var karşımızda. Hakan Günday kalitesi diye bir gerçek mevcut artık hayatımda. Ve benim için yazar bu kitapta nirvanaya ulaşmış vaziyette. Hangi ruh hali içinde yazıyorsun bu kitapları Günday?
Okuyacaksanız eğer önce Ziyan'ı, sonra Azil'i okumanızı öneririm.
Son olarak:"Asil, yaşayan bir delidir. Anımsamadığı için geçmişi, önemsemediği için geleceği yoktur."

Esin Akun 
01 Mar 22:28 · Kitabı okudu · 11 günde · Puan vermedi

Hakan Günday'ın her kitabında olağan dışı olaylar ve olağan dışı karakterler var. Azil'de de olağan dışı bir kurgu ve olağan dışı bir karakter var. Belki de hayatımız boyunca aklımıza gelmeyecek şeyleri Hakan Günday kitaplarında okuyup düşünüyoruz. Azil'de de bu var. Yazarın diğer kitaplarında olduğu gibi Azil'i de okuduktan sonra bir süre büyük bir boşluğa düşüyoruz.

Melike Koyaş 
02 Eyl 14:54 · Kitabı okudu · 3 günde · Beğendi · Puan vermedi

Muhteşem bir kitap, bitmesin istedim ama elimden de bir türlü bırakamadım. Tempo düştü artık ne yapabilir? dediğim yerde hızla yükselen tempo baş döndürücü kurgusu inanılmazdı. Hakan Günday' ın okunmadık kitabını bırakmama kararı aldım:)

Merve Yerlikaya 
15 Eyl 22:52 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Ürkütücü...Bu bitince okuyacağım tek Hakan Günday kitabı kalmış olmasına rağmen belki de en sevdiğim,en etkilendiğim ve ilk kez Hakan Günday'dan zekasından ürktüğüm bir kitaptı diyebilirim incelemeye geçmeden önce.Okuduğum kitaplara,izlediğim filmlere lisedeki fizik derslerime çağrışımlar yaptı bol bol.İlk başlık Asil'in mektubu.Önce bir anlam karmaşası yaşadım.Şimdi bu mektup Asil'in yazdığı mektup muydu yoksa Asil'e gelen bir mektup muydu.Sonra sorduğum sorunun cevabının kitapta ikisine de evet olduğunu fark ettim.Nasıl olduğunu sormayın lütfen,bunu söylersem büyük spoi olur o nedenle okuyun.Asil için kitapta evdeki bitkilerden farksızdı,beslenmesi gereken bir evcil hayvan gibiydi dediğinde ise ilk aklıma gelen Dönüşüm kitabıydı.Burdan Kafka ve Gregor Samsa'ya selam olsun.Sonra teknolojinin toplum Ve birey arasına girdiğini yazdığı yerleri henüz daha çocukken okuduğum Bir çift yürek kitabını getirdi aklıma.Ve devamında Asil'in başkalarının rüyalarını görerek medyumluk yaptığı yazıyordu.Bu şekilde bir dolandırıcılık yaptığında da İnception filmi geldi gözümün önüne.Son çağrışımım da Asil'in milletvekiline kürsüde okuması için verdiği kagıtta "..Linç girişiminin demokratik bir hak olduğunun kabul edilmesi ve yasallaştırılması.." ibaresini görünce henüz demokratik bir hak olmasa da herkesin bol bol linç yediği yaşadığımız süreçte acaba Hakan Günday bir deney yapıyor olabilir mi dedim.Belki de ben deliriyorumdur yavaş yavaş siz yine de korkmayın.Bir önceki kitabımda onu anlıyorum demeye cüret edebiliyorum demiştim ya,bu kitapla Belki de onu anlayabilmek için kütüphaneden hiç çıkmamam ve bir sürü kitap hatim etmem gerektiğini öğrendim.Az biraz da delilik.Sever misiniz bilemiyorum ama beyninizin yanacağı kesin.Okumayı düşünen herkese keyifli okumalar dilerim,ufacık sabır ve biraz da aklın sınırlarını zorlamak.

Ayşenur Elif Akyüz 
22 Nis 20:42 · Kitabı okudu · 2 günde · 9/10 puan

Hakan Günday'ın olay döngüsünün bi sayfası Nirvana'da, diğer sayfası magmada olması çelişkiyle sağlanan mükemmel kurguyu oluşturuyor. Aynı deha ve delilik arasında seyreden hayatlar gibi...

5 /

Kitaptan 266 Alıntı

Leyla arslan 
17 Nis 23:43 · Kitabı okudu · Beğendi · 7/10 puan

Ne de olsa deliydi. Ve delilerin canı, diğer insanlarinkinden farkli yanardı. Onlar, yanan canlarıyla ısınırlardı.

Azil, Hakan GündayAzil, Hakan Günday
Elif Kimya Salt 
29 Kas 2016 · Kitabı okudu · İnceledi · 7/10 puan

Güneşin söndüğünü sekiz dakika sonra anlarsın. O sekiz dakika boyunca hayatın sonsuza dek süreceğini sanırsın.

Azil, Hakan Günday (Sayfa 69)Azil, Hakan Günday (Sayfa 69)
Sadettin TANIK 
26 May 2015 · Kitabı okudu · 6/10 puan

İnsanlığın sonu nerede durması gerektiğini bilememekten gelecek.

Azil, Hakan GündayAzil, Hakan Günday
Elif Kimya Salt 
26 Kas 2016 · Kitabı okudu · İnceledi · 7/10 puan

Tek başına işlenen suç göktaşıdır.Sırtında sadece sahibine yer vardır.

Azil, Hakan Günday (Sayfa 13)Azil, Hakan Günday (Sayfa 13)
Elif Kimya Salt 
30 Kas 2016 · Kitabı okudu · İnceledi · 7/10 puan

İnsanlığın bin bir çabayla iki bin yılda yarattığı asgari ahlak, elli yılda televizyon tarafından çiğnenmiş ve on yılda internet tarafından yutulmuştu.

Azil, Hakan Günday (Sayfa 103)Azil, Hakan Günday (Sayfa 103)
Mehmet Avcı 
24 Eyl 2014 · Kitabı okudu · Beğendi · 9/10 puan

Düşünceler mükemmel, ancak davranışlar kusurludur.
Bir insanı sevdiğini düşünmek, ona bunu söylemek ve ardından sarılmakla anlatılamayacak kadar mükemmeldir.

Azil, Hakan Günday (Sayfa 31)Azil, Hakan Günday (Sayfa 31)
Nisa Nur 
01 Şub 2015 · Kitabı okudu · 9/10 puan

Ve bir aptalın ölmesi için fazla bir şey gerekmiyordu. Vicdanı taşıracak kadar hata ve göğüs kafesini parçalayacak kadar acı...

Azil, Hakan Günday (Sayfa 18)Azil, Hakan Günday (Sayfa 18)
Nisa Nur 
02 Şub 2015 · Kitabı okudu · 9/10 puan

''Hayat elle tutulabiliyor, gözle görülebiliyor, kulakla duyulabiliyor, burunla koklanabiliyor ve dile tat verebiliyordu. Ancak bunlar sadece saniyenin yarısı kadar sürüyordu, oysa insan ortalama 65 yıl yaşıyordu. ''

Azil, Hakan GündayAzil, Hakan Günday
İbrahim K. 
11 Ağu 03:13 · Kitabı okudu · Puan vermedi

Ve delilerin canı, diğer insanlarınkinden farklı yanardı. Onlar, yanan canlarıyla ısınırlardı.

Azil, Hakan GündayAzil, Hakan Günday