Reşad Ekrem Koçu'nun Kösem Sultan romanı, Osmanlı tarihi roman geleneğinin en belirgin örneklerinden biri olarak, tarih ile kurgunun ustalıkla iç içe geçtiği bir eser niteliği taşımaktadır. Koçu, Mahpeyker'in Milo Adası'ndan saraya uzanan yolculuğunu, çıplak ayaklı bir cariyeden valide sultanlığa yükselişini, entrikalarla örülü bir güç mücadelesi olarak resmederken, kuru bir vakayiname olmaktan öte, dönemin siyasi çalkantılarını, saray dinamiklerini ve idari çürümeyi canlı bir anlatımla yansıtmıştır. Tarihî olaylar, hayal gücüyle zenginleştirilerek okuyucuyu 17. yüzyılın atmosferine taşımakta; padişah değişimleri, darbe girişimleri, harem entrikaları ve devlet yönetimindeki bozulmalar, romanın akışında bütünlük kazanmıştır. Koçu, Kösem'i ne salt bir kahraman ne de basit bir "kötü" figür olarak sunmuştur; onun iktidar hırsını, acımasızlığını ve aynı zamanda zekâsını, dönemin koşullarının kaçınılmaz sonucu olarak işlemiştir. Bu yaklaşım, romanı tarihî gerçeklikten ziyade, tarihî bir dönemin ruhunu ve insan doğasının karmaşasını yansıtan bir edebî metne dönüştürmüştür. Zaman unsuru bakımından uzun bir devri kapsayan anlatı, kronolojik akış içinde bile okuyucuyu sürüklemekte; fakat bazı bölümlerde özellikle kitabın yarısından sonra tarihi bilgi yoğunluğu ve karakterlerin çeşitliliği, kurgusal akışı gölgede bırakmaktadır.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.