Kitabı okurken insanın içine işleyen o cümle, diziyi izlerken daha en başlangıçta yeniden karşıma çıktı. Sanki yıllar önce okuduğum satırlar, bu kez görüntüyle ve sessizlikle bana geri dönmüş gibiydi. “Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum…” diye başlayan o his, aslında hepimizin hayatına ait.
“Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu. Derin bir huzurla her yerimi saran o harika altın an belki birkaç saniye sürmüştü, ama mutluluk bana saatlerce, yıllarca gibi gelmişti.”
Bu satırları okurken de, şimdi izlerken de aynı düşünce geliyor insanın aklına: Bazı mutluluklar yaşanırken sessizdir, fark edilmez… Ama kaybedilince bütün hayat boyunca yankılanır. Belki de masumiyet tam olarak budur.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.