“Annem öldüğü anda ben doğdum.” cümlesi kitabın bütün ruhunu veriyor zaten. Jamaica Kincaid burada bir anne sevgisini anlatmıyor; annesizliğin bir insanın karakterine nasıl yerleştiğini anlatıyor.
Xuela’nın sesi çok net ve mesafeli. Sevgiye inanmadığını açıkça söylüyor, kimseye ait olmamayı bir güç gibi taşıyor. Ama okurken bunun biraz da bir savunma olduğunu hissediyorsun. Sanki kırılmamak için en baştan bağ kurmamayı seçmiş.
Roman boyunca sıcak bir duygu yok. Anne figürü zaten yokluk üzerinden var oluyor. Bu yüzden kitap bir özlem hikâyesi değil; daha çok bir kabullenme ve sertleşme hikâyesi gibi. Kısa ama yoğun. Bitirdiğimde içimde duygusal bir boşluk değil, daha çok insanın kendi yalnızlığıyla yüzleşmesi kaldı.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.