Yanlış Anlaşılmanın İçinde Büyüyen Bir Aşk”
Gurur ve Önyargı’yı okurken hissettiğim şey sadece Elizabeth ile Darcy’nin aşkını izlemek değildi, daha çok insanların gerçek hayatta birbirini nasıl yanlış anladığını görmekti; 
Jane Austen sanki şunu fısıldıyor: insanlar çoğu zaman karşısındakini değil, kendi gururunu ve korkularını görür; Elizabeth Bennet başta Darcy’yi soğuk ve kibirli sanarken aslında onun davranışlarının arkasındaki mesafeyi anlamaz, tıpkı gerçek hayatta bizim de birinin sessizliğini “umursamazlık” diye yorumlamamız gibi, oysa bazen o sessizlik sadece kırılganlıktır; Darcy’nin balodaki o incitici cümlesi “She is tolerable; but not handsome enough to tempt me.” (Katlanılabilir; ama beni etkileyecek kadar güzel değil.) kulağa sert gelir ama dürüst olmak gerekirse insanlar içlerinden çoğu zaman buna benzer yargılar kurar ve roman bu acı gerçeği sansürlemez; zaman geçtikçe Darcy’nin aslında değişmekten çok kendini açmayı öğrendiğini görürüz ve Elizabeth’in içten fark edişi “Till this moment, I never knew myself.” (Bu ana kadar kendimi hiç tanımamışım.) romanın kalbine dokunur çünkü bu cümle sadece ona değil bize de aittir; gerçek hayatta da çoğu ilişki büyük dramlarla değil, yanlış yorumlanan bakışlarla, söylenmeyen cümlelerle ve gereksiz gururla zedelenir, insanlar sevse bile geri adım atmaz, kırıldığını söylemek yerine mesafe koyar, sonra da karşı tarafın anlamasını bekler; işte bu yüzden Gurur ve Önyargı bana romantik bir masaldan çok, insanın kendine karşı ne kadar dürüst olabildiğini sorgulatan bir hikâye gibi geldi çünkü Elizabeth Bennet’in önyargıları ve Mr. Darcy’nin gururu aslında hepimizin farklı zamanlarda takındığı maskelerden başka bir şey değil.
Jane Austen sanki şunu fısıldıyor: insanlar çoğu zaman karşısındakini değil, kendi gururunu ve korkularını görür; Elizabeth Bennet başta Darcy’yi soğuk ve kibirli sanarken aslında onun davranışlarının arkasındaki mesafeyi anlamaz, tıpkı gerçek hayatta bizim de birinin sessizliğini “umursamazlık” diye yorumlamamız gibi, oysa bazen o sessizlik sadece kırılganlıktır; Darcy’nin balodaki o incitici cümlesi “She is tolerable; but not handsome enough to tempt me.” (Katlanılabilir; ama beni etkileyecek kadar güzel değil.) kulağa sert gelir ama dürüst olmak gerekirse insanlar içlerinden çoğu zaman buna benzer yargılar kurar ve roman bu acı gerçeği sansürlemez; zaman geçtikçe Darcy’nin aslında değişmekten çok kendini açmayı öğrendiğini görürüz ve Elizabeth’in içten fark edişi “Till this moment, I never knew myself.” (Bu ana kadar kendimi hiç tanımamışım.) romanın kalbine dokunur çünkü bu cümle sadece ona değil bize de aittir; gerçek hayatta da çoğu ilişki büyük dramlarla değil, yanlış yorumlanan bakışlarla, söylenmeyen cümlelerle ve gereksiz gururla zedelenir, insanlar sevse bile geri adım atmaz, kırıldığını söylemek yerine mesafe koyar, sonra da karşı tarafın anlamasını bekler; işte bu yüzden Gurur ve Önyargı bana romantik bir masaldan çok, insanın kendine karşı ne kadar dürüst olabildiğini sorgulatan bir hikâye gibi geldi çünkü Elizabeth Bennet’in önyargıları ve Mr. Darcy’nin gururu aslında hepimizin farklı zamanlarda takındığı maskelerden başka bir şey değil.·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.