Bazı kitaplar bir kadını anlatmaz; bir kadına nasıl bakıldığını anlatır.
Margit Schreiner’in Ev Kadınları Seks romanı, bir erkeğin dilinden kurulan soğuk ve mesafeli bir dünyanın kapısını aralıyor. Bu dünyada ev, bir sığınak değil; alışkanlıkların ağırlaştığı bir alan. Kadın ise çoğu zaman bir varlık olmaktan çok, bir düzenin parçası gibi görülüyor. Anlatıcının dili sade ama o sadeliğin içinde derin bir boşluk var. Sevginin söylenmediği, yakınlığın hissedilmediği bir evin sessizliği siniyor sayfalara.
Schreiner’in gücü, tam da bu mesafede saklı. Erkek anlatıcı kendini anlatırken, farkında olmadan kadının görünmezliğini de ifşa ediyor. Onun sıradan cümleleri, kadının içindeki yalnızlığı daha görünür kılıyor. Okur, anlatılan kadar anlatılmayanın da ağırlığını hissediyor.
Üçlemenin ikinci kitabında bu mesafe daha da derinleşir. Artık yalnızca evlilik değil, varoluşun kendisi sorgulanır. Sessizlik büyür, yabancılaşma daha keskin bir hâl alır.
Ve roman boyunca hissedilen o eril dil… Sert, sahiplenen ve tanımlayan. Ne yazık ki bu dil yalnızca kurguya ait değil. Kadını hâlâ bir role, bir bedene, bir işleve indirgeyen coğrafyaların gerçeği. Bu yüzden bu kitap sadece bir hikâye değil; aynı zamanda tanıdık bir suskunluğun yankısı.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.