Bu kitabı okurken en çok Ömer’in korkaklığına öfkelendim ama bir yandan da kendi hatalarım için uydurduğum bahanelerle yüzleşip huzursuz oldum. Sabahattin Ali bana asıl "şeytanın" dışarıda değil; kendi tembelliğimiz, uyuşukluğumuz ve kararsızlığımız olduğunu tokat gibi çarptı. Macide’nin dürüstlük arayışı içimi sızlatırken, Ömer’in iradesizliği bana insanın kendi hayatının sorumluluğunu almasının ne kadar hayati olduğunu gösterdi. Benim için bu eser, sadece bir roman değil, insanın kendi aynasına bakma cesaretini sınayan sarsıcı bir deneyimdi.
Kitap ne anlatıyor;
Ömer, İstanbul’da bir vapur yolculuğu sırasında Macide’yi görür ve ona ilk görüşte aşık olur. Ömer, iradesiz, sürekli kendi içindeki huzursuzlukla ("içindeki şeytan"la) boğuşan, sorumluluk almaktan kaçan bir gençtir Macide ve Ömer bir süre sonra evlenmeye karar verirler.
Ömer, kendisini "aydın" olarak tanımlayan ama aslında içi boş, dedikoducu, çıkarcı ve kibirli bir arkadaş grubunun (Nihat, İsmet Şerif gibi karakterler) etkisindedir. Bu çevre, Ömer’in zaten zayıf olan iradesini iyice sarsar. Ömer, Macide’yi geçindirebilmek için dürüst olmayan yollara başvurur, arkadaş kurbanı olur ve bir vezneden para çalar.
Macide Ömer’in bu yalanlarından ve tutarsızlıklarından derin bir mutsuzluk duyar. Bu sırada Macide’nin eski öğretmeni olan, dürüst ve Erdemli bir karakter olan Bedri, olaylara dahil olur. Bedri, Macide’ye olan sessiz aşkını kalbine gömerek onlara yardım etmeye çalışır. Ömer’in sorumsuzlukları, hırsızlık olayının ortaya çıkması ve Macide’yi ihmal etmesi sonucu ilişki kopma noktasına gelir. Ömer, kendi hatalarıyla yüzleşmek yerine her şeyi "içindeki şeytana" bağlamaya devam eder ancak sonunda bu kaçışın bir çözüm olmadığını anlar.
Ömer, Macide’yi hak etmediğini ve ona sadece zarar verdiğini fark ederek onu terk eder. Macide, dürüstlüğü ve sevgiyi Bedri’de bulurken; Ömer, kendi vicdan azabı ve zayıflıklarıyla baş başa kalarak belirsiz bir geleceğe doğru gider.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.