Candide, hocası Pangloss’un öğretisiyle dünyanın mümkün olan en iyi dünya olduğu fikrine sahip bir gençtir. Kitap boyunca başına türlü felaketler gelir; bunlara sabırla yaklaşır ve hepsinde bir iyilik arar.
Zaman geçtikçe bu dünyanın iyiliğin ve güzelliğin dünyası olmadığını anlar. Dünyada felaketler, kötülükler ve bencillikler vardır. İnsanların iki yüzlülüğünü ve hayatın acımasızlığını gördükçe inancı yavaş yavaş sarsılır. Şu soruyu sorar kendine: “Mümkün dünyaların en iyisi buysa, acaba diğerleri nasıl olur?”
Hayatının büyük bir kısmını felaketlerle geçirir; yine de mutluluğu aramaya devam eder. Sevdiğini bulduğunda ve ona kavuştuğunda mutlu olacağını, dünyanın güzelleşeceğini düşünür. Ona kavuşabilmek için ülke ülke, kıta kıta gezer. Sonunda İstanbul’da onu bulur. Sevdiği kadın artık eskisi gibi değildir; çirkinleşmiştir. Beklediği mutluluğa ve tatmine ulaşamasa da onunla evlenir.
Günleri mutlu geçmez. Çevresini gözlemler ve kendi hâlinde tarlasını ekip biçen ama mutlu olan bir Türk’e rastlar. Aradığı mutluluğun anahtarını bu adamda bulur. Mutluluk, soyut beklentilerde değil, kendi bahçemizi ekebilmemizdedir. Pasif bir iyimserlikle değil, aktif sorumlulukla; kusurlu dünyamızda kusursuzu aramadan mutlu olmamız gerekir. 
Candide ya da İyimserlik 
Voltaire
Candide ya da İyimserlik Voltaire
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.