Kendine Ait Bir Oda Üzerine
Bu kitabı bitirdiğimde şunu fark ettim. Oda dediğimiz şey aslında tek bir şey değil. Önce zihinsel özgürlük. Sonra ekonomik bağımsızlık. Sonra fiziksel bir alan. Eğer zihnin özgür değilse, kapıyı kapatsan bile oda olmuyor. Eğer paran yoksa, zihnin özgür olsa bile süreklilik olmuyor. Hepsi birbirine bağlı.
Woolf’un para vurgusu bana başta sert gelmişti ama sonra ikna oldum. Sanat tamamen ekonomi değildir. Ama ekonomiden de bağımsız değildir. Belki yarısından biraz fazlası zemine bağlıdır. Zemin yoksa üretim hep kırılgan kalıyor. Altın külçeleri romantik bir şey değil. Süreklilik demek.
Bugün kadının odasını en çok tehdit eden şeyin aile rolleri olduğunu düşünüyorum. Dijital dikkat dağınıklığı aşılabilir. Ama hem güçlü ol hem yumuşak ol. Hem kariyer yap hem evle ilgilen. Hem anne ol hem birey kal. Bu bölünmüşlük zihni yoruyor. Oda kurmak için önce bu bölünmüşlüğün azalması gerekiyor.
Kitapta beni en çok sarsan şey erkeklerin kadınlardan bu kadar korkmuş olmasıydı. Bu korkunun kadını küçük gösterme ihtiyacına dönüşmesi. Aciz. fikirsiz. karaktersiz gibi sıfatlarla kadını tanımlamaları. Sonra da ortaya çıkan eşitsizliği doğal fark gibi sunmaları. İş yerlerinde erkek daha güçlüdür diş çekimini daha iyi yapar gibi cümleler duyuyoruz. Oysa diş çekimi yalnızca kuvvet değil teknik ve bilgi meselesi. Ama sistem sonucu doğallaştırmayı seviyor.
Kadın yazısının farklılığının özden değil koşullardan doğduğunu düşünüyorum. Kadın farklı büyüyor. Farklı sorumluluklarla yetişiyor. Bu yüzden başka türlü görüyor. Ama erkek formuna uyduğunda bu bana başarı gibi gelmiyor. Daha çok kabul görme çabası gibi geliyor. Biraz kayıp gibi.
Kadın olduğunu unutmuş bir kadın olarak yazmak fikri beni özgürleştirdi. Çünkü kadın dediğimde aklıma gerçekten prangalar geliyor. Sürekli kendini açıklamak zorunda kalmak. Eğer yazarken kimliğini savunmak zorunda değilsen, belki ilk kez gerçekten yazıyorsun demektir.
Bu kitap bana şunu da gösterdi. Geçmişe göre çok şey değişmiş. Kadınların önü açılmış. Ama bu açılmış kapıdan geçmek hâlâ bilinçli bir karar gerektiriyor. Oda hazır değil. İnşa ediliyor.
Ben kendi odamı kurmak için daha fazla okumaya karar verdim. Kendimi geliştirmek istiyorum. Çünkü oda önce içeride kuruluyor. Sonra dışarıda.
Ve sanırım bu kitabı yıllar sonra tekrar okursam, en çok aile meselesine başka gözle bakarım. Çünkü asıl çatışma hâlâ orada gibi hissediyorum.
Bu kitabın bende bıraktığı şey şu. Oda istemek yazmak istemek değil sadece. Kendi alanını istemek. Kendi sesini değiştirmeden var olmak istemek.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.