Fragman tarzında İncelemem
Aslında yazarken incelemenin bu denli özetvari olacağını düşünmemiştim ama o denli damga vurdu ki kalbime ve beynime, yazdıklarıma bu denli yansıdı.
Ezilenler
Daha romanın başında hayat hikayelerinin ucundan tutup okurken, yaşamış gibi olduğum ve karakterlerin hayat hikayelerini ciddi merak edeceğim bir kitap olacağını bildiğim için çok şanslıydım. Çünkü bu klasikler, ‘ baştan sardımı ‘ tutma artık. Okundukça açılan, açıldıkça okunası kitaplar oluyor.
Okurken sık sık düşündüm. Karakterleri çözümlerken günlük hayat hikayeleri ile bağdaştırdım. Kitap aslında yazarın 
Fyodor Dostoyevski nin yani kitapta adı geçen Vanya’nın ( genç edebiyatçı-edebiyat generali ) ağzından yazılmış bir roman. Küçük kız çocuğu Nelli(Yelena) ve iki aşık genç kız biri Nataşa diğeri Katya. Ve bunların aşık olduğu genç Alyoşa. Alyoşa’nın babası kalbi kararmış Prens. Ve ek olarak Sevgili Nataşanın anne ve babası Nikolay Sergeyiç ( İhmenev) ve annesi Andra Andreyevna.
Ve daha sayamadığım bir sürü karakter; klasik Rus klasiklerinde olduğu gibi.
Her karakterin ikinci bir adı veya takma adı, lakabı, neyse bir sürü isim dolaşıyor ama isimler değil ortaya konan gerçek karakterler. Okudukça da hangi karakterin hangi isme ait olduğu net anlaşılıyor.
Prens kibirli, düzenbaz, bencil, paracı ve birçok kötü sıfatları üstüne yüklenen biri. Hani derler yaa kötü insanların cezasını dünya yüzüyle göremeyiz hiçbir zaman diye. Haa romanda da işte tam böyle biri. Oğlu Alyoşa’yı çok düşündüğünü ifade etse de işi gücü paraya ve çıkara doğru yönlenen bir zat. Alavere ve dalavere ile İhmenevi borçlandıran ve dediklerini yapmaya zorlayan düzenbaz biri.
Ne kadar tanıdık demi; günümüzde de bu denli insanlardan azımsanmayacak kadar çok olması.
Oğlu Alyoşa ise şıpsevdi. İlgiye ve sevgiye muhtaç, Katya ve Nataşa arasında aşkı gidip gelen fakat bir o kadar da korkak olup babasının sözünden çıkamayan, onu ilah görmüş ve sürekli babasını haklı çıkarmaya çalışan, hafif saf ve ne kadar saf olsa da gerçek ilgiyi arayan biri. Katakteri tam oturmamış çocuksu.
Nataşa ahh seni deli kız; sırf Alyoşa gibi bir sünepeye aşık olup üstelik babasını da karşısına alan, aslında bin pişman fakat bir o kadar da babasına, evine dönecek ve af dileyecek gücü kendinde bulamayan zavallı kız. Aşkın gözü kör derler yaa, işte tam bu kız için söylenmiş. Her şeyi gör, bil, duy, bütün duyu organlarınla hisset fakat aşkına toz kondurma. Sonuç koca bir hüsran.
Yapma bee kızımmm..
Gelelim diğer güzel Katya’ ya zengin mi zengin birisi. Prensin oğlunu kendisiyle para için evlendirdiğini bilecek kadar akıllı. Fakat dur diyemediği şey; Alyoşa’ ya bu da aşık.
Yapmayın bee!!
Allah Alyoşa şansından versin mi diyeyim bilemedim.
İki güzel kız bir sünepeye aşık.
İhmenev ise kimseye boyun eğmeyecek kadar dürüst fakat kızını sırf Prensin oğluna aşık diye karşısına alan ve evlatlıktan reddedecek kadar gözü dönmüş kibirli birisi.
İşte tam da burda Dostoyevski Ezilenler i bu karakterlerle anlatıyor.
Fakat ortada herkesin ezildiği bir konu var. Herkesin dertlendiği, acındığı, bir şeyleri düzeltebilmek için çabaladığı durumu Fyodor Dostoyevski çok net şekilde anlatmış. En içler acısı da kitabın sonuna saklanan Nelli’ nin Prensin kızı çıkması ve son olarak da bu kızcağızın ölüme yol alması, babasını bilmesine rağmen onu kabul etmeyerek, gururuyla ölmesi.. Doğuştan kötü bir kaderle doğan masum kız. İnsanı derinden etkiliyor..
Son söz: Roman hayatta ezilen hayatları, alt ve üst sınıf farklılıklarını; birbirinden farklı karakterler ve trajedilerle, öyle derin bir duyguyla anlatmış ki; okurken dağıldığım düşüncelere daldığım, gerçeği bir çok kez sorguladığım ve üzülerek bitirdiğim bir kitaptı.
Ezilenler
Daha romanın başında hayat hikayelerinin ucundan tutup okurken, yaşamış gibi olduğum ve karakterlerin hayat hikayelerini ciddi merak edeceğim bir kitap olacağını bildiğim için çok şanslıydım. Çünkü bu klasikler, ‘ baştan sardımı ‘ tutma artık. Okundukça açılan, açıldıkça okunası kitaplar oluyor.
Okurken sık sık düşündüm. Karakterleri çözümlerken günlük hayat hikayeleri ile bağdaştırdım. Kitap aslında yazarın Fyodor Dostoyevski nin yani kitapta adı geçen Vanya’nın ( genç edebiyatçı-edebiyat generali ) ağzından yazılmış bir roman. Küçük kız çocuğu Nelli(Yelena) ve iki aşık genç kız biri Nataşa diğeri Katya. Ve bunların aşık olduğu genç Alyoşa. Alyoşa’nın babası kalbi kararmış Prens. Ve ek olarak Sevgili Nataşanın anne ve babası Nikolay Sergeyiç ( İhmenev) ve annesi Andra Andreyevna.
Ve daha sayamadığım bir sürü karakter; klasik Rus klasiklerinde olduğu gibi.
Her karakterin ikinci bir adı veya takma adı, lakabı, neyse bir sürü isim dolaşıyor ama isimler değil ortaya konan gerçek karakterler. Okudukça da hangi karakterin hangi isme ait olduğu net anlaşılıyor.
Prens kibirli, düzenbaz, bencil, paracı ve birçok kötü sıfatları üstüne yüklenen biri. Hani derler yaa kötü insanların cezasını dünya yüzüyle göremeyiz hiçbir zaman diye. Haa romanda da işte tam böyle biri. Oğlu Alyoşa’yı çok düşündüğünü ifade etse de işi gücü paraya ve çıkara doğru yönlenen bir zat. Alavere ve dalavere ile İhmenevi borçlandıran ve dediklerini yapmaya zorlayan düzenbaz biri.
Ne kadar tanıdık demi; günümüzde de bu denli insanlardan azımsanmayacak kadar çok olması.
Oğlu Alyoşa ise şıpsevdi. İlgiye ve sevgiye muhtaç, Katya ve Nataşa arasında aşkı gidip gelen fakat bir o kadar da korkak olup babasının sözünden çıkamayan, onu ilah görmüş ve sürekli babasını haklı çıkarmaya çalışan, hafif saf ve ne kadar saf olsa da gerçek ilgiyi arayan biri. Katakteri tam oturmamış çocuksu.
Nataşa ahh seni deli kız; sırf Alyoşa gibi bir sünepeye aşık olup üstelik babasını da karşısına alan, aslında bin pişman fakat bir o kadar da babasına, evine dönecek ve af dileyecek gücü kendinde bulamayan zavallı kız. Aşkın gözü kör derler yaa, işte tam bu kız için söylenmiş. Her şeyi gör, bil, duy, bütün duyu organlarınla hisset fakat aşkına toz kondurma. Sonuç koca bir hüsran.
Yapma bee kızımmm..
Gelelim diğer güzel Katya’ ya zengin mi zengin birisi. Prensin oğlunu kendisiyle para için evlendirdiğini bilecek kadar akıllı. Fakat dur diyemediği şey; Alyoşa’ ya bu da aşık.
Yapmayın bee!!
Allah Alyoşa şansından versin mi diyeyim bilemedim.
İki güzel kız bir sünepeye aşık.
İhmenev ise kimseye boyun eğmeyecek kadar dürüst fakat kızını sırf Prensin oğluna aşık diye karşısına alan ve evlatlıktan reddedecek kadar gözü dönmüş kibirli birisi.
İşte tam da burda Dostoyevski Ezilenler i bu karakterlerle anlatıyor.
Fakat ortada herkesin ezildiği bir konu var. Herkesin dertlendiği, acındığı, bir şeyleri düzeltebilmek için çabaladığı durumu Fyodor Dostoyevski çok net şekilde anlatmış. En içler acısı da kitabın sonuna saklanan Nelli’ nin Prensin kızı çıkması ve son olarak da bu kızcağızın ölüme yol alması, babasını bilmesine rağmen onu kabul etmeyerek, gururuyla ölmesi.. Doğuştan kötü bir kaderle doğan masum kız. İnsanı derinden etkiliyor..
Son söz: Roman hayatta ezilen hayatları, alt ve üst sınıf farklılıklarını; birbirinden farklı karakterler ve trajedilerle, öyle derin bir duyguyla anlatmış ki; okurken dağıldığım düşüncelere daldığım, gerçeği bir çok kez sorguladığım ve üzülerek bitirdiğim bir kitaptı.·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.