Okuduğumda içimden “bu ne tatlı, bu ne sade, bu ne günlük hayatın ta kendisi” dedirten bir kitaptı Hikayelerden Bir Demet… İçinde yirmi kısa öykü var, öyle uzun uzun sürükleyen bir olay örgüsü bekleme; bunun yerine insanın gündelik yaşantısını, basit ama derin insan hallerini anlatıyor, bazen güldürüyor, bazen durup “dur ya ben de bunu yaşamıyor muyum” dedirtiyor. Çehov’un dilinin akıcı, yalın olması okurken hiç zorlamıyor ve her öykü bittiğinde hafif bir iç çekiş bırakıyor insanda bazısını beğendim, bazısı beni şaşırttı; kimisi yüzümde tebessüm bırakırken kimisi düşündürdü. Bazı okuyucular “Çehov’un en iyi hikayeleri değil bunlar” diye eleştirmiş ama ben, öykülerin insanın iç dünyasına girdiği o sadelik ve gerçeklik hissini seviyorum. Klasik okuması kolay değil diye düşünenlere belki ilk kitap olarak ağır gelebilir ama kısa kısa yaşanmışlıkların içinden geçen bu demet, bence sadece klasik okurlarına değil, hayatın basit anlarını okumayı seven herkese hitap ediyor.
·
1 +1'leme
·27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.