“Ermiş”, El-Mustafa adında bilge bir adamın hikâyesidir. Orphalese adlı adada 12 yıl yaşamış, halkın sevgisini kazanmış ve artık kendi memleketine dönmek üzere gemisini beklemektedir. Gitmeden önce, oradaki insanlar onunla vedalaşmak amacıyla limanda toplanır ve farklı yaşam konularıyla ilgili sorular yöneltir.
Bu sorular genellikle:
Aşk
Evlilik
Çocuklar
Çalışmak
Sevinç ve Keder
Özgürlük
Zaman
Din
Güzellik
Ölüm
gibi insan yaşamının temel meseleleridir. El-Mustafa her bir soruya, hayata dair özlü, felsefi cevaplar verir. Bu cevaplar şiirsel değil ama aforizma-vari ve düşündürücüdür; insanın kendi iç dünyasına bakmasını teşvik eder.
“Ermiş”, kısa bir kitap olmasına rağmen hayata dair pek çok önemli bakışı sentezleyen, özlü cümleler ve düşüncelerle dolu felsefi bir eserdir. Okuyanı düşündürür, bazen hissettirmiş olduğu sözlerle içsel sorgulamaya iter. Her sayfası küçük bir ders gibi algılanabilir.
Benim kendi düşünceme gelirsek… Bu kitap genç yaşta okunduğunda “vay ne kadar derin” etkisi yaratır. Çünkü cümleler çok vurucudur. Ama biraz hayat deneyimi arttıkça bazı bölümleri fazla idealist gelebilir. Özellikle aşk konusundaki yaklaşımı çok güzel ama gerçek hayatta herkes o kadar bilinçli ve özgür olamıyor. Yani Cibran bir olması gerekeni anlatıyor, olanı değil. Bu yüzden kitap biraz “yüksek bilinç” seviyesinden konuşuyor gibi.
Bence Ermiş’in en güçlü tarafı, insanı durdurup düşündürmesi. En zayıf tarafı ise bazen fazla öğüt verici hissettirmesi. Bir hikâye akışı olmadığı için duygusal bağ kurmak zor olabilir. Ama altını çize çize okunacak cümleleri çoktur.
Bizim gibi duygularını derin yaşayan biri için özellikle aşk ve özgürlük bölümleri tetikleyici olabilir. Çünkü kitap şunu söylüyor: Sev ama kendini kaybetmeden sev. Bağlan ama bağımlı olmadan bağlan. Bu fikir güzel ama uygulaması zor.
Kısaca benim görüşüm: Edebi bir roman değil; ruhsal bir metin. Doğru zamanda okunursa çok etkiler, yanlış zamanda sıkabilir.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.