Gidicilerin en büyüğü olan gençlik uğruna boşa geçmiş bir ömür...
Kitabın sadece ilk sayfası ve son sayfası gerçek anlamda güzeldi. Sadece o iki sayfaya 8 verebilirim, geri kalan tüm o 260 sayfa en fazla 6-7 puanlıktı. Yorumum spoiler içerebilir, ona göre okumanızı öneririm.
Oscar Wilde'dan okuduğum ilk kitaptı. Yazım dili fazla sanatsal, bazen boğucu derecede betimli ve kelime haznesi oldukça geniş. Belli ki gelişmiş de bir Shakespeare kültürü var. Bunlar gayet güzel ayrıntılar. Fakat açık konuşalım, bu adam kendini harcamış. Gözlem yeteneği oldukça fazla bir yazar ve her ne yaşamışsa bir o kadar da ders çıkarmış, bana kalsa bir aforizmalar kitabı yazmalıydı.
Bunun haricinde kitap gayet idare edilebilir ilerlerken 18 yıllık bir zaman atlaması (???) da nereden çıktı Wilde? Kitabın ikinci yarısında gerçekten ilk yarıya göre çok ama çok az yerin altını çizdim. Kitap kendini kaybetti resmen, önsöz ile arşa çıkardığı potansiyeli ikinci yarıyla dibe vurdu. En son da son sayfayla toparlamaya çalıştı ama nafile. Kendi başına güzel bir son olsa da bu kitabı beğendirmedi. Beklentilerim gerçekten yüksekti, 2 kere başlayıp yarım bıraktığım bir kitap olduğundan ekstra heyecanlandım. Ama hayalkırıklığı.
Ve son olarak çoğu zaman diyalogların beni ittiğini söylemeliyim. Gerçekçi değillerdi, bunun sebebi kitabın çeviri bir eser olması yahut 19. Yüzyılda geçiyor olması da mümkün tabii. Ha bir de kitapta çoğu diyalog "altı çizilsin" diye yazılmış gibiydi. Özellikle Lord Henry... Adam bunun için varolmuştu ama çoğu zaman boş yaptı.
Saygılarımla.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.