Sevgili Günlük;
Sana her yazışım bir gece vakti gibi...
Sanki günün sonu gelmiş, akşam bitmiş, geceye yelken açmış gibiyim ve bu yolculuğumun izlerini seninle paylaşmak gecenin belki de en kıymetli meşgalesi.
Sana her gelişim bir gece vakti gibi...
Vakit gece olmasa da... Hani yüreğimin bir parçası her an pusludur ya, hani gözlerim nemlidir... İşte ondan...
Çünkü insan en çok derdini konuşmak ister seninle; kimseye açmadığı, açamadığını... sevinçler...
Ah Sevgili Günlük;
İnsan bu kısacık ömre kaç sevda sığdırır ki, kaç sevince uyanır kalbi?
Sevgili Günlük;
Kalbim hep İstanbul gibi...
Hüzün neşe, dert, keder, huzur... Hem karmakarışık hem öyle muntazamdır ki...
Ah Sevgili Günlük;
Zaman akıp gitmekte.
Ardına bakmadan...
Kimini yorarcasına...
Bazen ümitleri doğururcasına peşinden...
Zaman akıp gitmekte...