Schopenhauer okurken insanın morali düzelmiyor, berraklaşıyor. Bu ikisi aynı şey değil.
Bu kitap bir “kişisel gelişim” kitabı değil. Sana iyi hissettirmek için yazılmamış. Aksine, hayatın makyajını siliyor. Mutluluğun çoğunun sağlıkla ilgili olduğunu söylerken romantik değil; çıplak bir gerçekçilik var. İnsan doğasına dair söyledikleri ise yer yer acımasız ama dürüst.
Schopenhauer’ın en sevdiğim tarafı şu: İnsanların peşinden koştuğu şöhret, para, statü gibi şeyleri küçümserken bunu kıskançlıktan değil, anlamsız bulduğu için yapıyor. Onun merkezinde “iç dünya” var. Dışarıdan büyük görünen çoğu şeyin içi boş diyor.
Yalnızlık konusundaki tespitleri ise tam isabet. Zihinsel derinliği olan insanın kalabalıkta kaybolamayacağını, hatta çoğu zaman yalnız kalmayı tercih edeceğini söylüyor. Katılmamak zor.
Ama şu da var: Schopenhauer fazla karanlık. Hayatın trajik yönünü fazla büyütüyor. İnsanın iradesini neredeyse bir lanet gibi görüyor. Burada biraz ayrılıyorum ondan. Evet, acı var. Evet, insan doyumsuz. Ama yine de insanın anlam üretme kapasitesi var. Bu kitap bunu pek umursamıyor.
Yine de… dürüst. Hem de rahatsız edecek kadar dürüst.
Bu kitap, moral arayanlara değil, gerçekle yüzleşmek isteyenlere göre. Okurken altını çizdiğim çok cümle oldu ama en çok şunu hissettim: Bilgelik iyimserlik değildir; berraklıktır.
Yaşam Bilgeliği Üzerine AforizmalarArthur Schopenhauer · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20259,3bin okunma
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.