Fournier kitapları artık bir nevi onunla konuştuğum küçük bir not defterine dönüştü. Onu okuyanlar sayfalardaki boşlukların nasıl kalp acıttığını bilir işte ben bu sayfaları kendisine katılıp katılmadığım konusundaki görüşlerimi, hislerimi yazarak dolduruyorum. Ara ara tabii. Çünkü kitap bir saatte okunabilen bir metin, sayfa sayısına göre yoğunluğunu tahmin etmeniz açısından bu önemli. Sanırım artık kendisi ile vedalaşıyorum. Çünkü çok tekrar ve onda görmeyi sevdiğim o komik, acı tadı artık bulamıyorum.
Ama yine de bana kattığı tüm her şey için özellikle ‘otopsi’ ile başladığım bu yolculuk için teşekkürler.