Bazı kitaplar vardır, inceciktir ama insanın içine ağır ağır çöker. Amok Koşucusu tam olarak öyle bir metin. Stefan Zweig burada yine insan ruhunun en kırılgan, en karanlık köşesine el feneri tutuyor.Hikâye, bir gemi yolculuğunda anlatılan bir itiraf üzerine kurulu. Uzak bir sömürge kasabasında görev yapan bir doktorun, gururu ve saplantısı yüzünden kendini geri dönülmez bir sürüklenişin içine atışını okuyoruz. “Amok” kavramı – kişinin kontrolünü yitirip kör bir dürtüyle kendini yıkıma sürüklemesi – metnin ruhunu özetliyor. Bu bir aşk hikâyesi değil; daha çok bastırılmış arzu, kırılmış ego ve geç kalınmış pişmanlık hikâyesi.Benim için en çarpıcı olan şey, karakterin trajedisinden çok o psikolojik çözümlemelerin sertliği oldu. Zweig, yargılamadan ama acımasızca gösteriyor: İnsan bazen en büyük felaketini kendi gururuyla yaratır. O doktoru okurken sinir olduğum anlar da oldu, acıdığım anlar da. Belki de metnin gücü tam burada; sizi tek bir duyguda bırakmıyor.Atmosfer yoğun, klostrofobik ve giderek daralan bir çember gibi. Son sayfalarda o kaçınılmaz sona yaklaşırken insanın içinde bir sıkışma hissi oluşuyor. Zweig’in dili sade ama psikolojik gerilimi ustalıkla yükseltiyor.Bir sonraki kitapta görüşmek üzere, kitapla kalın.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.