İnsan, bazen başkalarının beklentilerine yetişmeye çalışırken çoğu zaman kendi kalbinin sesini susturduğunu fark etmez. Oysa her adımda biraz daha kendinden uzaklaşır o zamanlarda. Alkışların peşinde koşarken içindeki sessiz boşluğun büyüdüğünü, başkaları için kurduğu hayatın kendi ruhuna dar geldiğini bir gün ansızın hisseder. Ama bu belki de koca bir ömür geçtikten sonra olur. Durup aynaya baktığında gördüğü şey, başkalarının çizdiği bir yolun yorgun yolcusudur artık. O an anlar ki insanın en büyük kaybı, zaman değil, kendini ertelediği o görünmez vazgeçişlerdir. Ve belki de gerçek dönüş, başkalarının sesini kısmayı değil, kendi içindeki sesi yeniden duymayı seçtiğinde başlar. Bu durumu çok erkenden fark edebilmek, daha çok yaşadım diyebilmek için bence önemlidir.
Kitap da tam bu anlamda insan ve yaşam zemininde öyle güzel ki, baş ucunuza koyup ara ara açıp okuyunca kendinizi iyi hissedeceksiniz eminim. Okurken kendi yaşamınızı da sorgulayacağınızı düşünüyorum. Çünkü hatırlattığı öyle güzel şeyler var ki, zamanın koşturmacası içinde bir çoğunu unutmuşuz. İnsan olmanın halleri var bolca.
Hayat hep bir yolculuktur deriz bazen. Gerçek yolculuk ise adımların uzaklara değil, insanın kendi kalbinin derinliklerine yöneldiği andan başladığını hatırlatmasını çok sevdim. Dışarıda aranan anlam, çoğu zaman içte bekleyen bir fark edişte saklıdır gerçekten de. İnsan kendine yaklaştıkça, dünyanın da aslında değişmeden değiştiğini anlıyor sanırım.
Ve bugün aldığımız bir karar geçmişi değiştirir. Nasıl mı? Yanıtı fazlasıyla kitabın içinde…
Çok sevdim… Çok…
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.