Bu yazının daha kapsamlı orijinal versiyonunu blogumda okuyabilirsiniz: dusuncedokuma.substack.com/p/neden-yazyoru...
333- Fotoğraf çekmenin kendisi kadar “fotoğraf” konulu videolar izlemeyi sevdiğim gibi; yazmanın yanı sıra “yazmaya dair” yazılanları okumayı da seviyorum. İşin arka planı ve gölgede kalan emek, sunumun kendisi kadar hatta belki daha çok ilgimi çekiyor. Yazanların neden yazdığını, nasıl yazdığını okuyup kafalarının içindeki tilkileri takip etmek, düşünceleriyle empati kurmaya çalışmak benim için keyifli.
George Orwell bu denemesinde kendi yazma tutkusunu ele alırken diğer yazarları da genelliyor ve yazarların neden yazdıklarını 4 ana dürtüde toparlıyor: katıksız egoizm, estetik coşku, tarihsel itki ve politik amaçlar. Orwell’a göre hiçbir kitap politik eğilimlerden gerçekten bağımsız değildir; sanatın politikayla hiçbir ilgisinin olmaması gerektiği fikrinin kendisi dahi politik bir tutumdur.
Benim gerekçem ise hep şu: Kafam infilak etmesin diye drenaj yapıyorum.
Orwell’ın bu denemesi epey güçlü bir metin.
Kitabın geri kalanında İngiliz toplumunu sosyalizm penceresinden ele aldığı ikinci deneme, Burma’da bir idamı ve kaçan bir fili konu alan iki kısa öykü yer alıyor. İdam hikayesinde anlatıcı, adamın insan olduğunun farkına ancak darağacına giderken bir çamur birikintisinden refleksle kaçındığında varıyor; ardından hayat kaldığı yerden sürüp gidiyor. Son öyküde ise bir İngiliz yetkilisi, aptal görünmemek uğruna istemeye istemeye bir fil vurmak zorunda kalıyor.
Kitap, Orwell’ın sivri kalemini ve toplumsal gözlem gücünü bir arada sunan, kısa ama değerli bir derleme.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.