Musa diye bir adam var, işsiz, parasız, suratından düşen bin parça. Sürte sürte bir oldum diyor, kısmeti bağlanmış, kimse iş vermiyor. Umutsuzluk tavan yapmış, tam ulan ben napıcam modundayken bir düdük sesi duyuyor ama ne düdük be! Anadan doğma sağırın duyacağı cinsten, polis düdüğü gibi değil, daha beter, sihirli düdük. Cebinden çıkarıp öttürüyor Musa, bir de bakıyor ki trafik duruyor, taksi dönüp geliyor, kalabalık yarılıyor, yol açılıyor. Vay anasını diyor bizimki, bu düdük altın değerinde!
Sonra başlıyor macera: Stadyum önü ana baba günü, bilet yok, giriş yok, kalabalık duvar gibi. Musa düdüğü öttürüyor şak! İnsanlar ikiye ayrılıyor, Kızıldeniz yarılır gibi yol açılıyor. Kapıda görevliye düdük, içeri giriyor. Maç izliyor, düdük öttürüyor, hakemler duruyor, tribünler susuyor... Adam bir anda düdükün efendisi olmuş. Güç zehirlenmesi başlıyor: Daha büyük düdükler istiyor, daha gürültülü, daha etkili. Bay Düdük oluyor resmen toplumun korktuğu, saygı duyduğu, yol verdiği bir otorite figürü.
Ama işin en acı-komik yanı şu: Düdükün gücü sadece düdükten değil, insanların korkusundan ve boyun eğmesinden geliyor. Musa düdüğü öttürdükçe herkes aman bu kim, bu neyin nesi diye yol veriyor, çünkü düdük = otorite = ceza = bela simgesi. Kimse sormuyor bu adam kim, yetkisi ne?, düdük öttü mü tamam, teslim ol. Aziz Nesin burada resmen Türk toplumunun DNA'sına kazınmış otoriteye boyun eğme refleksini masaya yatırıyor: Polis düdüğü, memur düdüğü, amir düdüğü, herhangi bir düdük... Yeter ki ötsün, millet dağılır.
Sonuç? Musa'nın gücü o kadar şişiyor ki, en sonunda düdük bile yetinmiyor artık sadece varlığıyla korkutuyor. Ama ironik olan: O da farkında değil ki, asıl güç onda değil, insanların korkusunda. Düdük elinden alınsa, Musa yine o eski işsiz, suratsız adam olur. Öykü biterken sen gülüyorsun ama içinden ulan biz de mi böyleyiz? diye geçiriyorsun.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.