Kurtarma Mesafesi okurken insan sadece bir hikâyenin değil, görünmeyen bir tehdidin içinde ilerliyor. Samanta Schweblin, anne olmanın o tarifsiz içgüdüsel korkusunu öyle bir gerilimle anlatıyor ki, metin boyunca nefesim daraldı. Roman kısa ama etkisi uzun; sanki her cümle zehirli bir fısıltı gibi zihne yerleşiyor. “Kurtarma mesafesi” kavramı ise sadece fiziksel bir yakınlık değil, bir annenin çocuğuyla arasındaki kırılgan bağı temsil ediyor. Doğa, masum değil; arka planda sinsice büyüyen bir tehdit gibi. Kitap bittiğinde geriye net cevaplar değil, insanın içine çöken ağır bir huzursuzluk kalıyor.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.