Çukur
Demin bir video izledim, aklımda kaldı. Anladığım kadarıyla şöyleydi:
Bir gün bir adam yolda yürürken derin bir çukura düşer. Yukarıdan bir doktor geçer. Adam yardım ister. Doktor bir reçete yazıp çukura atar ve gider. Bir süre sonra bir rahip geçer. Adam yine yardım ister. Rahip dua eder ve yoluna devam eder. Daha sonra adamın arkadaşı Joe gelir. Adam ona seslenir. Joe hiç düşünmeden çukura atlar. Adam şaşkınlıkla, “Ne yaptın, şimdi ikimiz de çıkamayız” der. Joe ise, ben bu çukura daha önce düştüm, çıkmayı biliyorum,” diye cevap verir.
Ben çukura düştüğümde dışarıdan merdiven uzatana da güvenmezdim. Ama benimle aynı çukura girme cesareti gösteriyorsa, çıkmayı gerçekten bildiğine inanırdım.
Belki de ben, farkında olmadan, herkese derdimi anlatırken bunu arıyordum. Bu insan daha önce benim düştüğüm çukura düşmüş müdür diye sessiz bir umut taşıyordum. O yüzden insanları çok irdeliyorum. Özellikle iş psikolojiye gelince geri çekiliyorlar. Kim kendi çukurunu kolayca anlatır ki? Kim “ben de düştüm ve çıktım” demeyi bu kadar rahat göze alır?
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.