“Sevgi dediğin şey palavradır, lükstür ve işler b*ka sardığında anında nefrete dönüşür. İnsanları asıl bir arada tutan şey ortak çaresizlik, ortak acıdır.”
"Bu çağ, uyumu fazla övdü. O kadar fazla övdü ki, insan kendi rahatsızlığından bile utanır oldu. Sanki huzursuzluk her zaman aşılması gereken kişisel bir kusurmuş, her iç sıkışma biraz daha çalışılırsa çözülecek bireysel bir arızaymış gibi.
Oysa insanın her rahatsızlığı patolojik değildir. Bazen ruh, bozuk olana verdiği sağlam tepkiyle huzursuz olur. Bazen taşkınlık dediğimiz şey, içeride hâlâ ölmeyeni gösterir. Çünkü bazı huzursuzluklar semptom değil, sağlamlıktır; insanın kendine, arzusuna, sınırına, hakikatine tamamen yabancılaşmadığını haber verir."
"Kendiyle barışık insanlar göreceksiniz.
Ama onların kendileriyle barışabilmek için defalarca kez kendilerine küstüklerini, ayaklarının yere sağlam basabilmesi için kendilerini kaç kere yıktıklarını bilmeyeceksiniz.
Siz sadece onları kıskanacak ve şanslı olduklarını düşüneceksiniz.
Oysa onlar, kendi kendilerini tüm cehennemlerin içinden geçerek yeniden inşa ettiler.
Tıpkı bir anka kuşu gibi. ✨"