İran filmlerini izleyenler bilir; film biter bir şeyler yaşanır bir sonuca bağlanmasını beklersin ama bir anda film biter.Film giriş ve gelişmeden oluşur, sonucu seyirciye bırakılır,artık nasıl devam ettirmek istiyorsa. Kitap da aynen öyle, bir sonuca bağlanmıyor. Son söyleyeceğimi baştan söylemek istedim.
Kitap 3 ana karakter ve babaları etrafında dönüyor.
Alyoşa, kardeşlerin en küçüğü, iyilik dolu saf temiz dindar bir genç.
İvan ortanca kardeş. Ateist, tahsilli, din ahiret ölüm ve felsefi konulara kafa yoran, abisi Dmitri’nin nişanlısına göz koyan, Babası Fyodor Pavloviç Karamazova en çok benzeyen karakter.
Dmitri kardeşlerin en büyüğü. Nişanlısını da bir nebze seven ama onun haricinde aşüfteye(Gruşenka)vurulan saplantı derecesinde ona bağlanan, ki bu da sonunu getirdi, kavgacı hovardanın serserinin biri.
Fyodor Pavloviç Karamazov, karamazov kardeşlerin “babası”.Babalıktan zerre nasibini almamış.Analarına da rahat bir hayat sunmayan,şehvet düşkünü; oğlu Dmitri’nin sevdiği aşüfteye aşık olan, cimri, engelli bir kıza tecavüz edip hamile bırakan tüm ahlaki değerlerden yoksun bir aşağılık!
Kitap boyunca şunu fark ettim Dostoyevski okurdan düşünmesini istiyor. Olay oldu bir sonuca bağlansın bir şey olsun değil, bu olayın iç yüzünü sebeplerini karakterlerin derinliklerinde yaşanan ruhsal durumları düşündürtüyor. Başka yönlerden olayı görmemizi istiyor.Mahkeme salonunda yaşanan konuşmalar psikolojik tahliller bunun en büyük kanıtı. Ayrıca kitapta mahkeme salonunda yaşananlar “12 kızgın adam” filminin içinde gibi hissettirdi. Filmden farkı, bir sonuca bağlanmaması, suçlunun bulunmamasıydı. Suçluyu okur biliyor, burayı es geçmeyelim.En son avukatı dinlerken okur ve mahkeme salonundaki herkes sanığın beraat edeceğini düşünüyordu çünkü çok iyi savundu sanığı ki suçsuzdu da ama öyle olmadı. Bir de suçlu,adamı niye öldürdü ardından birkaç gün sonra kendisi neden intihar etti o kısmı anlamadım. Yani yazar suçluya bir vicdan muhasebesi yaptırmadı. Sanki hani ölen aşağılık bir adamdı ve layığını buldu gibi hissettim ya da geçmişte çok kötü bir şuç işlediği için bedelini çok sonra canıyla ödedi gibisinden. Can verdiğin bir gün canını alacak. Senin kaderin de öyle olacak.
Bir de içimi cız eden bir şey oldu. Kitapta o cümleyi gördüm kitabı kapama istencine kapıldım o an sanki etrafımda bir küçük çocuk var da o kısmı görecek, görmemesi lazım köpeğe yapılan bu vahşiliği kimseler tekmil dünyada hiçbir çocuk bilmesin istedim.İnsan küçükken çok vahşi olabiliyor benim de vahşi dürtülerim vardı ama bu kitapta geçen kadar acımasızını hiç görmemiştim.Çocuk köpeğe o kötülüğü yaptı diye ve babasının aşağılanması çocuğun ölümüne neden oldu.Neyseki köpek ölmedi çünkü çocuk yaptığımdan çok pişmanlık duyuyordu.Çok üzülüyordu. Köpeği ona getirdiklerinde iyileşir sandım ama babasının da dayak yemesi, o çocukta o kadar derin yaralar bırakmıştı ki iyileşemedi.Okurken içimde tarifsiz bir keder oluştu.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.