Okurken en çok istediğim şey Melody’nin yanında olabilmekti.
Biz konuşabiliyorken bile kendimizi anlatmakta zorlanıyoruz bazen… Ama Melody, kelimeler olmadan da ne kadar güçlü olunabileceğini gösteriyor.
Onun çabasına, azmine hayran kaldım.
Anlaşılmak için verdiği mücadele insanın kalbine dokunuyor.
Bu kitap bana şunu düşündürdü:
Asıl engel bedende değil, kalpte ve zihinlerde.
Melody’nin sesi duyulsun diye okudum bu kitabı.
Ve anladım ki bazen en güçlü sesler, en sessiz olanlar…
Çocuklar için empati duygusunu geliştirmek amacıyla okutulmalı ki çocuklarda bunu başarabilmek daha kolay geliyor bana sizce? Çoktan katılaşmış kalplere empati yerleştirmek öyle zor ki… Özel gereksinimi olan bireylere bakıp haline şükretmek neyin engeli acaba? Asıl engel yürekte, niyette, körelmiş zihniyetlerde diye düşünüyorum.